Η ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΠΙΘΕΤΩΝ - ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ-ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ-ΙΣΤΟΡΙΚΟ-ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΠΙΘΕΤΩΝ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΤΩΝ - ΣΥΝΕΧΗΣ ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ - ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΘΕΤΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ - ΤΑ ΕΠΩΝΥΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΕΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑΣ - ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ - Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΥΛΛΟΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΠΩΝΥΜΩΝ - ΚΑΛΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΙΣΤΟΡΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΜΑΘΕΙΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ.
ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΑΣ

Κυριακή, 30 Ιουνίου 2013

Η πνευματική εξόντωση του Ελληνικού τρόπου ζωής

Η απεθνοποίηση της Ελληνικής παιδείας-----
Τα κύρια χαρακτηριστικά που συνθέτουν ένα έθνος και διαμορφώνουν αυτό ως συλλογικότητα με συνείδηση του ανήκειν στην συγκεκριμένη πληθυσμιακή ομάδα είναι κυρίως η γλώσσα, το θρήσκευμα και η ιστορία.---



Οι δεσμοί αυτοί για πολλά χρόνια παρέμεναν ισχυροί και στη σημερινή εποχή ορισμένοι ξενόδουλοι με την δική μας βοήθεια έχουν βαλθεί να διαβρώσουν την εθνική μας αυτοσυνειδησία μεσώ της παιδείας χτυπώντας τους παράγοντες που αναφέραμε παραπάνω.



Ο πρώτος συνεκτικός δεσμός που πρέπει να εξαλειφθεί κατά τούς γραικύλους αυτούς είναι η γλώσσα μας η οποία χαρακτηρίζεται από πολλούς πατρίδα και μητέρα του ανθρώπινου πολιτισμού. Θέλουν να πληγεί εκείνη η γλώσσα που κατά τον Nietzsche << οι θεοί θα επέλεγαν να μιλήσουν με αυτή στους ανθρώπους>> και με τη μόνη γλώσσα που κατά τον Βρεττάκο καταλαβαίνουν οι άγγελοι διότι μιλούν μεταξύ τους με μουσική, και πλησιάζει στο να τα καταφέρει μέσω των δημοφιλέστατων σε πλήθος νεανικού κοινού Greeklish και ναι είναι γεγονός παρά πολλοί μεσώ του φραγκολεβαντίνικου αυτού μορφώματος έχουν ξεχάσει την ορθογραφία και έτσι χάνεται σιγά σιγά η πιο πλούσια γλώσσα στον κόσμο και γίνεται αυτό που φώναζε ο Μέγας Σεφέρης να προλάβουμε: «…γιατί όλα γίνονται στην Ελλάδα σα να μας κινεί ένα θανάσιμο μίσος για τη λαλιά μας.



Το κακό είναι τόσο μεγάλο, που μόνο σαν ένα φαινόμενο ομαδικής ψυχοπάθειας θα μπορούσε να εξηγηθεί. Ίσως οι απωθήσεις που προκάλεσε μια δασκαλοκρατία πολλών αιώνων, έπρεπε να καταλήξουν στις σημερινές μας νευρώσεις. Στα χρόνια μας το ζήτημα δεν είναι πια αν θα γράφουμε καθαρεύουσα ή δημοτική.

Το τραγικό ζήτημα είναι αν θα γράφουμε ή όχι ελληνικά ή ένα οποιοδήποτε ελληνόμορφο εσπεράντο.



Δυστυχώς όλα γίνονται σα να προτιμούμε το εσπεράντο, σα να θέλουμε να ξεκάνουμε με όλα τα μέσα τη γλώσσα μας» […] «Ο Θεός μας χάρισε μια γλώσσα ζωντανή, εύρωστη, πεισματάρα και χαριτωμένη, που αντέχει ακόμα, μολονότι έχουμε εξαπολύσει όλα τα θεριά για να τη φάνε. Έφαγαν όσο μπόρεσαν, αλλά, απομένει μαγιά, που λιγοστεύει και δεν μένει πια καιρός για να μένουμε αμέριμνοι… Αν συνεχίσουμε τον ίδιο δρόμο, αν αφεθούμε μοιρολατρικά στη δύναμη των πραγμάτων, θα βρεθούμε στο τέλος μπροστά σε μια γλώσσα εξευτελισμένη, πολύσπερμη και ασπόνδυλη».

Σχετικά πρόσφατα μάλιστα προσπάθησαν -άλλα δεν τα κατάφεραν ευτυχώς- να εισαχθεί στα σχολεία μας νέα γραμματική η οποία θα μετέτρεπε το αλφάβητο μας σε φωνητικό από τα σύμφωνα θα παρέμενε μόνο το ι, το ο, το α και το ε ενώ ως διφθόγγους θα είχαμε το μπ, το γκ, και το ντ ευτυχώς το υπουργείο έδρασε τάχιστα και απετράπη η έκδοση αυτής της επαίσχυντης γραμματικής και η είσοδος της στα ελληνικά σχολεία.

Βάσει των παραπάνω στοιχείων τεκμαίρεται ότι την ελληνική λαλιά επιβουλεύονται πολλοί και είναι πρέπον να διαφυλαχθεί από το έθνος – κράτος ημών ως κόρη οφθαλμού.



Ο δεύτερος καθοριστικός παράγων που είναι δέον να τρωθεί σύμφωνα με τούς αποδομητές είναι η ορθόδοξη πίστη γιατί χάρη σε αυτή την πίστη διατηρήθηκε ζωντανή η εθνική συνείδηση των Ορθοδόξων Ελλήνων, ως παραδείγματα θα μπορούσαν να ειπωθούν τα παρακάτω, Οι Τουρκοκύπριοι εξισλαμισμένοι τούρκεψαν ενώ οι Καππαδόκες αλλάξαν γλώσσα χωρίς να αλλάξουν εθνική ταυτότητα. Σχετικά με την ορθοδοξία ως στοιχείο ελληνικότητας αρκεί μονάχα να παραθέσουμε τις διατάξεις των πρώτων ελληνικών συνταγμάτων στα οποία διαπρύσιως κηρυττόταν ότι «όσοι κάτοικοι της Ελλάδος πιστεύουσιν εις Χριστόν είναι Έλληνες».



Ακόμη σε πολλά ορθόδοξα μοναστήρια υπάρχουν προ της εισόδου των μοναστηριών και στον πρόναο του καθολικού τοιχογραφίες αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων. Επειδή λοιπόν από τα παραπάνω συνάγεται το συμπέρασμα ότι η Χριστιανική ορθοδοξία αποτελεί αδιαίρετο στοιχείο της ελληνικότητας και βρίθει μηνυμάτων πνευματικής αντίστασης και ανάτασης και συναποτελεί απειλή με την γλώσσα και την ιστορία μας για τούς επιθυμούντες την εξάλειψη της ελληνικότητας. Η χριστιανική ορθοδοξία κινδυνεύει να τρωθεί με πολλούς τρόπους, αλλά αυτός που μας ενδιαφέρει στο παρόν άρθρο είναι η μετατροπή του μαθήματος των θρησκευτικών σε θρησκειολογία αντί να τραπεί σε ομολογιακό μάθημα και φυσικά σε μία εκ των τάξεων του Λυκείου να διδάσκονται η διαφορές της ορθοδοξίας από τα άλλα δόγματα και να εξηγείται γιατί πρέπει να είμαστε περήφανοι που ως Έλληνες είμαστε ορθόδοξοι γιατί στην ορθοδοξία η ελευθερία είναι τρόπος ύπαρξης



Η ιστορία αποτελεί τη συλλογική μνήμη ενός έθνους και το ενοποιεί στις δύσκολες στιγμές του υπενθυμίζοντας στους φορείς της εκάστοτε εθνικής ταυτότητας τι κατάφεραν οι πρόγονοι τούς με σκοπό να το επαναλάβουν και οι ίδιοι όταν χρειαστεί, βεβαίως όταν μιλάς για την ιστορία των Ελλήνων εκεί τα πράγματα διαφέρουν διότι μιλούν για γενναιότητά μιλούν για ανδρεία μιλούν για αρετές και διαπιστώνουν ενθυμούμενοι αυτά πως οι προγονοί τους μεγαλούργησαν είτε με το Σωκράτη, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη και τον Μέγα Βασίλειο είτε με τον Αλέξανδρο, το Λεωνίδα και τον Παπαφλέσσα όταν έχεις λοιπόν ως έθνος τέτοιο αντιστασιακό πνευματικά άλλα και πολεμικά παρελθόν οφείλεις όταν σου θίγονται τα όποια συμφέροντα να πολεμήσεις για να τα διατηρήσεις και ασφαλώς δεν συμφέρει τους μεγάλους παίκτες να σου το θυμίζουν.



Παρακολουθήσαμε πριν από ένα μικρό χρονικό διάστημα να αμφισβητούνται τα παραδεδεγμένα ιστορικά γεγονότα του Χορού στο Ζάλογγο και η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου από μια βουλευτίνα του Ελληνικού κοινοβουλίου η οποία παριστάνει την ιστορικό όντας πτυχιούχος Γαλλικής φιλολογίας η οποία προ λίγων ετών έγινε γνωστή με αφορμή το εγχειρίδιο ιστορίας της ΣΤ’ δημοτικού στο οποίο έκανε αναφορά περί συνωστισμού στην προκυμαία της Σμύρνης το 1922 και όχι περί σφαγής των Ελλήνων, παλαιότερα ένας άλλος ιστορικός ονόματι Αλκής Αγγέλου ανέφερε σε μελέτη του ότι το κρυφό σχολείο είναι μύθος, η Αγία Λαύρα κατά τους εθνοαποδομητές ιστορικούς δεν υπήρξε κλπ.



Το Αντίβαρο και άτομα όπως ο Γ. Κεκαυμένος, ο Κων/νος Χολέβας και ο Γ. Καραμπελιάς έχουν απαντήσει σε όλες αυτές τις ανιστόρητες αναφορές μεσώ εξαιρετικών βιβλίων και διαφωτιστικών άρθρων με πρωτογενείς ιστορικές πηγές. Βλέποντας όλες αυτές τις προσπάθειες παραχάραξης της ιστορίας δια του εγχειριδίου ιστορίας της ΣΤ’ δημοτικού και συγγραμμάτων όπως αυτών του Κυρίου Αγγέλου μου έρχεται στο μυαλό η ρήση του Μιλάν Κούντερα:

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος είναι να διαγράψεις τη μνήμη του. Να καταστρέψεις τα βιβλία του, την κουλτούρα του, την ιστορία του. Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία, να κατασκευάσει μια νέα παιδεία, να επινοήσει μια νέα ιστορία. Δε θα χρειαστεί πολύς καιρός για να αρχίσει αυτό το έθνος να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.



Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του, θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα. Βλέποντας όλες αυτές τις προσπάθειες πού έχουν ως στόχο την πνευματική εξόντωση του Ελληνικού τρόπου ζωής διακρίνω πολλές φωνές πού είναι εναντίον αυτού του ρεύματος σκέψης και υποστηρίζουν το πρόταγμα του Ρήγα:

Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά.



Δημήτριος Β. Βερδελής

Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/8630, Ἀντίβαρο
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Η πνευματική εξόντωση του Ελληνικού τρόπου ζωής"

Σάββατο, 29 Ιουνίου 2013

Ο Μαίανδρος (μια από τις μορφές της Σβάστικας!)




Ο μύθος και η ερμηνεία του.
Ο Πηλέας, βασιλιάς των Μυρμιδόνων και κοινός θνητός [ο άνθρωπος],
 είδε να χορεύει μια νύχτα η θεά Θέτιδα [το πνεύμα του] και ερωτεύτηκε. 

[ Μια  προφητεία του Προμηθέα  ανάγκαζε την θεά  να παντρευτεί θνητό, ώστε να μη γεννηθεί αυτός που θα ανέτρεπε κάποτε  τον παντοδύναμο Δία.]

Ο Πηλέας μην γνωρίζοντας πώς θα μπορούσε να κατακτήσει ένας θνητός  μια θεά,  ζήτησε  την βοήθεια του Κένταυρου Χείρων [εσωτερικός δάσκαλος, εσωτερικός εαυτός, στον οποίο μαθήτευσαν ο Ηρακλής και αργότερα και ο Αχιλλέας].
Ο σοφός Κένταυρος του δίδαξε μια λαβή με την οποία θα μπορούσε να καταφέρει να πιάσει την θεά .
[ όπως με όλους του μαθητές του ο Χείρων δίδαξε στον Πηλέα  την επίγνωση, και την συνειδητή δράση ]

Αυτή η λαβή [ δράση] ονομάστηκε Χείρώνιος λαβή  και συμβολίζετε με τον γνωστό σε όλους μας μαίανδρο ο οποίος όμως έχει και πολλές παραλλαγές.

 
Ο Χείρωνας έδωσε μια πολύ σημαντική συμβουλή στον άνθρωπο  Πηλέα …

Του είπε λοιπόν ότι την λαβή αυτή δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να την αφήσει ή να την χαλαρώσει, όταν πιάσει την θεά, και να μην επηρεαστεί από οποιαδήποτε μορφή και αν πάρει η θεά  για να τον ξεγελάσει. [ εδώ η διδασκαλεία αναφέρεται  στα πρόσωπα  πράγματα  και γεγονότα της καθημερινής ζωής, τα οποία παίρνουν χιλιάδες δυσάρεστες η ευχάριστες  μορφές, με σκοπό να μας αποπροσανατολίσουν από την επίγνωση του εαυτού μας, και ότι θα πρέπει να είμαστε σε κατάσταση επίγνωσης κάθε στιγμή για να μπορούμε να τρεφόμαστε πνευματικά .


Πράγματι,  η θεά άλλαξε άπειρες  διαφορετικές μορφές όπως σε λιοντάρι, σε φίδι, σε νερό , φωτιά , σε δένδρο μέχρι και σε σουπιά προκείμενου να ξεφύγει από την Χειρώνια λαβή του ανθρώπου .

Ο Πηλέας στον έρωτα [ πάθος]  του για τη θεά ξεπέρασε καρτερικά όλες τις θυμωμένες μεταμορφώσεις της.

Τήρησε όσα του είπε ο δάσκαλος του, και τελικά κατέκτησε την θεά [ την πνευματικότητα ] , και την οποία  παντρεύτηκε.[ ένωση ανθρώπου και πνεύματος ] 


Αργότερα σύμφωνα με το μύθο από αυτόν το γάμο γεννήθηκε και ο Αχιλλέας .





Η Χείρώνιος λαβή καταγράφετε σε εικόνες σε αρχαία  αγγεία στο ύψος της καρδιάς, όπου είναι το κέντρο αλλά και το ισχυρότερο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο του ανθρωπίνου οργανισμού, εκεί που είναι η έδρα του συναισθήματος  , εκεί που είναι η πηγή της αγάπης. 

Η Χείρωνιος λαβή συμβολίζετε με την ένωση και των δυο χεριών, και της αριστερής και της δεξιάς σε ένα κοινό σκοπό και στόχο που είναι η ενότητα .

Η οποία ερμηνεύετε αρχικά σαν ικανότητα  συνεργασίας  και  αλληλεγγύης αντιθέτων δυνάμεων, και συνύπαρξης διαφορετικών ιδεολογιών και απόψεων . [ τα δάχτυλα του ενός χεριού αγκαλιάζουν τα δάχτυλα του άλλου χεριού αν και τραβούν συγχρόνως σε αντίθετη κατεύθυνση.]

 Όσο πιο δυνατή η ένωση των δακτύλων, [η αγκαλιά και η ένωση των αντιθέτων ] τόσο πιο δυνατή και η λαβή .

Η  δημοκρατία μπορεί να υπάρξει και βασίζετε  μόνο  στην αρμονία των αντιθέτων όπως έλεγε ο Ηράκλειτος.

 

Αυτή η Χείρώνιος λαβή , είναι και η ισχύς εν τη ενώσει που έλεγε και ο Όμηρος    [ Ιλιάδα ].

Και έχει σαν αποτέλεσμα το πέρασμα  σε ένα ανώτερο υπαρξιακό επίπεδο που είναι να ενωθεί  ο ανθρώπινος εαυτός   με τον πνευματικό εαυτό του.
Συμβολίζει ΚΑΙ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ για  την ειρήνη και την αρμονία σε όλο τον πλανήτη και όλους τους πολιτισμούς. 

 Επίσης συμβολίζει και την αρμονία και ισορροπία των αρσενικών και θηλυκών ενεργειών , ή την ένωση του ανθρώπου με την ψυχή του. 

Ο γάμος του Πηλέα με την Θέτιδα δεν είναι αποτέλεσμα νίκης μετά από μάχη , αλλά το αποτέλεσμα από μια μεγάλη και  δυνατή αγκαλιά με βασικό όπλο την…..αποδοχή και την αγάπη . 

Η αγάπη είναι αυτή η οποία ενώνει τους ανθρώπους μεταξύ τους,  και αυτή είναι που κάνει τους ανθρώπους θεούς .

Δεν είναι τυχαίο που την ίδια λαβή χρησιμοποίησε και ο Ηρακλής για να κατακτήσει τον Τρίτωνα που συμβολίζει τα  άγρια ένστικτα του ψυχισμού του ήρωα,  και κρυμμένα κομμάτια του εαυτού του,  τα οποία και αποδέχεται, με αποτέλεσμα την εσωτερική ειρήνη, και εξύψωση του επίσης στην θεότητα .
Ο Τρίτωνας   θα μπορούσε ίσως  να είναι και μια από τις μορφές που πήρε η Θέτιδα στην αγκαλιά του Πηλέα προκειμένου να του ξεφύγει.


Θεομάχος [?] .... δεν είναι αυτός που μάχεται τους θεούς, άλλα αυτός που δρα συνειδητά  και  κατακτά την δική του θεότητα.
Σε κάθε άνθρωπο ξεσπάει η πάλη Θεού κι ανθρώπου, και συνάμα η λαχτάρα της φίλιωσης>>. Ν.Καζανζάκης.


Αυτή η δύναμη της ενότητας που συμβολίζετε και με τον Μαίανδρο, κρατά ενωμένα σε όλο το σύμπαν τα μόρια και τα ηλεκτρόνια, τους  πλανήτες  τα άστρα και τους γαλαξίες , αυτή η δύναμη συγκρατεί τα πάντα και τα κάνει να κινούνται.και να περιστρέφονται.
Για αυτό και οι αρχαίοι Έλληνες τον Μαίανδρο  χρησιμοποιούσαν επίσης και σαν φυλαχτό.


Ο μαίανδρος είναι   η τρίτη δύναμη που ενώνει το αρσενικό με το θηλυκό, τον Πηλέα με την Θέτιδα , που ενώνει όλα τα αντίθετα, τα συνθέτει, και δημιουργεί σε μια συνεχή και αιώνια κίνηση [ η κίνηση και η ροή συμβολίζετε επίσης  με την σβάστικα ] .

Η φύση μας διδάσκει ότι η αληθινή  ομορφιά βρίσκετε στην ένωση των αντιθέτων

 Όταν η μέρα και η νύχτα αγκαλιάζονται, η φύση τραγουδά με τα πιο όμορφα χρώματα.



ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ " Ο Μαίανδρος (μια από τις μορφές της Σβάστικας!)"

Η ιστορία του αμερικανικού δολαρίου


(...μάλλον θα έπρεπε να το αναρτήσω και αυτό στα ΒΩΒΑ ΟΠΛΑ;)---
Στις 6 Ιουλίου του 1785 οι Αμερικανοί αποφάσισαν να ορίσουν ως νομισματική τους μονάδα το δολάριο.--- Επί μισό αιώνα και περισσότερο το δολάριο αποτέλεσε αναμφισβήτητα το κυρίαρχο νόμισμα στον πλανήτη.---
Σήμερα, εξακολουθεί να θεωρείται το ισχυρότερο νόμισμα στο κόσμο, αν και πλέον αμφισβητείται ανοιχτά η κυριαρχία του από το ευρώ. Η ιστορία του δολαρίου περιλαμβάνει πολλές χώρες, σε διαφορετικές ηπείρους ενώ η λέξη προέρχεται από το γερμανικό Thaler (συντομογραφία του Joachimsthaler), το νόμισμα που χρησιμοποιήθηκε από το 16ο αιώνα στη Βοημία. Από τη λέξη τάλερ προέρχεται μάλιστα και το ελληνικό «τάλιρο».
Η λέξη δολάριο αναφερόταν αρχικά σε διάφορα νομίσματα χωρών της Κεντρικής Ευρώπης αλλά και ακόμα και στο ισπανικό πέσο και το πορτογαλικό ριάλι. Τα τελευταία ήταν μεγάλα ασημένια νομίσματα με όμοιο βάρος και επεξεργασία και κυκλοφορούσαν ευρέως στις βρετανικές αποικίες της Βόρειας Αμερικής, λόγω της έλλειψης επίσημων βρετανικών νομισμάτων. Έτσι, όταν οι Αμερικανοί κέρδισαν την ανεξαρτησία τους, το 1776, με πρωτοβουλία του Τόμας Τζέφερσον και απόφαση του Κογκρέσου, προτίμησαν να υιοθετήσουν την ονομασία «δολάριο» για τη νομισματική τους μονάδα, αντί της διατήρησης της βρετανικής λίρας. Ήταν η πρώτη φορά που ένα κράτος υιοθετούσε το δεκαδικό νομισματικό σύστημα.
Έως το 1862 κυκλοφόρησαν μονάχα νομίσματα δολαρίου, καθώς οι Αμερικανοί ήταν δύσπιστοι προς τα χαρτονομίσματα, λόγω της διαρκούς τους υποτίμησης κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας. Έτσι, η κυβέρνηση του νεοσύστατου κράτους, αποφάσισε την κοπή μονάχα νομισμάτων. Το 1862, εν μέσω του Εμφυλίου Πολέμου, το Κογκρέσο αποφάσισε να τυπώσει το πρώτο χαρτονόμισμα. Ως το 1975 το δολάριο είχε αντίκρισμα σε ασήμι ή χρυσό, ενώ σήμερα είναι μόνο λογιστικό χρήμα και διαπραγματεύεται ελεύθερα, ακολουθώντας τους κανόνες της προσφοράς και ζήτησης.
Σε κανονική κυκλοφορία υπάρχουν κέρματα με ονομαστική αξία 1¢ (Cent, γνωστό και ως Penny), 5¢ (Nickel), 10¢ (Dime), 25¢ (επισήμως «τέταρτο του δολαρίου», Quarter Dollar, ή απλά Quarter), 50¢ (μισό δολάριο, σπάνιο) και $1 (δολάριο, επίσης σπάνιο). Επίσης κυκλοφορούν χαρτονομίσματα των $1, $2 (σπάνιο), $5, $10, $20, $50 και $100. Χαρτονομίσματα με ονομαστική αξία άνω των $100 ($500, $1.000, $5.000, $10.000 και $100.000) δεν έχουν πλέον αντίκρισμα. Τα χαρτονομίσματα των 500, 1.000, 5.000 και 10.000 δολαρίων έπαψαν να τυπώνονται από το 1946 ενώ το χαρτονόμισμα των 100.000 τυπώθηκε για πρώτη και τελευταία φορά κατά το Μεγάλο Κραχ της δεκαετίας του '30.
Η διάσημη όψη του δολαρίου
Στα δολάρια εκτός από πορτρέτα των αποθανόντων προέδρων της χώρας, τυπώνονται και διάφορα σύμβολα και φράσεις που αντιπροσωπεύουν τις αξίες του αμερικανικού έθνους. Στο χαρτονόμισμα του ενός δολαρίου, στη μία πλευρά διακρίνεται η σφραγίδα του υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ. Στην κορυφή της σφραγίδας απεικονίζεται ένας ζυγός, ο οποίος συμβολίζει την επιδίωξη για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς. Στο κέντρο υπάρχει το «Τ» των ξυλουργών, ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται για να κόβει σε δύο ίσα μέρη και από κάτω βρίσκεται το «Κλειδί του υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ».
Στην άλλη όψη του χαρτονομίσματος υπάρχουν δύο κύκλοι, οι οποίοι από κοινού συνιστούν τη «Μεγάλη Σφραγίδα των ΗΠΑ». Στον αριστερό κύκλο απεικονίζεται μια ημιτελής πυραμίδα, η οποία συμβολίζει το ανολοκλήρωτο έργο των ΗΠΑ. Αντί κορυφής, η πυραμίδα φέρει το φωτισμένο «Μάτι της Θείας Πρόνοιας», το οποίο αποκρυφιστές συνδέουν με τη μυστικιστική οργάνωση των Πεφωτισμένων (Illuminati). Επίσημα, το μάτι είναι σύμβολο του Θείου και αντανακλά το «πιστεύω» του Βενιαμίν Φραγκλίνου, ότι μια ομάδα ανθρώπων, με τη βοήθεια του Θεού, μπορεί να καταφέρει τα πάντα. Πάνω από το μάτι αναγράφεται η λατινική φράση «ANNUIT COEPTIS», που μεταφράζεται ως «Ο Θεός ευνοεί το έργο μας». Κάτω από την πυραμίδα υπάρχει η φράση «NOVUS ORDO SECLORUM», η οποία σημαίνει «Μια νέα τάξη πραγμάτων έχει αρχίσει». Ο αριθμός 1776 ο οποίος αναγράφεται στη βάση της πυραμίδας (με λατινικά ψηφία), αναφέρεται στο έτος κατά το οποίο οι Αμερικανοί κήρυξαν την ανεξαρτησία τους.
Στο δεξιό κύκλο απεικονίζεται η σφραγίδα του Προέδρου των ΗΠΑ. Σε αυτόν κυριαρχεί η φιγούρα ενός φαλακρού αετού, σύμβολο της νίκης, το οποίο εκ φύσεως δεν φέρει στέμμα. Στο ράμφος του κρατάει ένα λάβαρο με τη λατινική επιγραφή «E PLURIBUS UNUM», που σημαίνει «Από τα πολλά προκύπτει ένα», συμβολίζοντας τις πολλές εθνότητες των ΗΠΑ που συνθέτουν το αμερικανικό έθνος.
Μπροστά από τον αετό εμφανίζεται μια ασπίδα που συμβολίζει την ικανότητα της χώρας να σταθεί μόνη της απέναντι στους εχθρούς της. Ο αετός κραδαίνει με τα νύχια του από τη μία ένα κλαδί ελιάς, που δείχνει ότι η χώρα επιθυμεί την ειρήνη, και από την άλλη 13 βέλη, που συμβολίζουν την ετοιμότητα των ΗΠΑ να πολεμήσουν για να προασπίσουν την ειρήνη. Πάνω από τον φαλακρό αετό απεικονίζεται το άστρο του Δαβίδ με 13 άστρα, που αντιπροσωπεύουν τις 13 αρχικές πολιτείες των ΗΠΑ.
Η προέλευση του συμβόλου «$»
Το παγκοσμίως γνωστό σύμβολο του δολαρίου, το $, είναι νεότερο του ίδιου του νομίσματος και είναι πολλές οι θεωρίες σχετικά με την προέλευσή του. Μία από τις πιο δημοφιλείς θεωρίες είναι αυτή που υποστηρίζει ότι προέρχεται από τα αρχικά των ΗΠΑ, USA, με τις δυο κάθετες του γράμματος U να τέμνουν το S. Ωστόσο, η πιο ευρέως αποδεκτή θεωρία είναι αυτή που θέλει το σύμβολο $ να προέρχεται από το ισπανικό πέσο (peso). Η συντομογραφία του πέσο ήταν απλά το γράμμα «P», όπου στον πληθυντικό λάμβανε πάνω δεξιά ένα μικρό «s». Σύμφωνα με τη θεωρία, η συντομογραφία αυτή απλοποιήθηκε διατηρώντας μονάχα την κάθετη γραμμή από το Ρ και μεγεθύνοντας το S, πλέον πάνω στην κάθετο.
Το σύμβολο ενίοτε φέρει δύο κάθετες, κάτι που μπορεί να οφείλεται στις δυο πύλες που είχε χαραγμένο επάνω του το ισπανικό πέσο, συμβολίζοντας έτσι τις Ηράκλειες Στήλες και τους άγνωστους κόσμους που βρισκόταν πέρα από αυτές. Οι δύο κάθετες γραμμές του δολαρίου συμβολίζουν τη σταθερότητα του νομίσματος, όπως συμβαίνει με τις οριζόντιες γραμμές στα σύμβολα του Ευρώ (€) και του Γιέν (¥).
Ωστόσο υπάρχει και μια πιο σκοτεινή εκδοχή, η οποία θέλει το σύμβολο $ να προέρχεται από το αρχικό γράμμα της λέξης slave (σκλάβος) και ένα καρφί, καθώς οι σκλάβοι αποτελούσαν μέσο καταμέτρησης πλούτου, πριν την υιοθέτηση του δολαρίου.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Η ιστορία του αμερικανικού δολαρίου"

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΡΟΛΗΨΕΙΣ & ΙΔΕΟΛΗΨΙΕΣ

Γιατί φοβόμαστε τη... γρουσουζιά;
---“Χτύπα ξύλο”, “Πιάσε κόκκινο”, “Ο τυχερός μου αριθμός, ρούχο ή χρώμα”, “Τρίτη και 13″, “πέρασμα κάτω από σκάλα”, “μαύρη γάτα”, “δάγκωσε τη γλώσσα σου”, “κουνήσου από τη θέση σου”.---

Ποιος από μας δεν έχει νιώσει την ανάγκη σε κάποια φάση της ζωής του να κάνει κάτι από τα παραπάνω; Αυτές οι εκφράσεις που τις έχουμε πει ή τις έχουμε ακούσει όλοι μας όταν θέλουμε να μας πάνε καλά τα πράγματα ή να αποτρέψουμε το κακό, γρουσουζιά ή μια άσχημη εξέλιξη, με ένα μαγικό τρόπο. Είναι κομμάτι της κουλτούρας μας και παρόμοιες εκδηλώσεις συναντώνται σε όλους τους πολιτισμούς. Επίσης, συχνά σε όλους μας παρατηρούνται εμβόλιμες σκέψεις όπως επαναλήψεις λέξεων και εικόνων, ή κάποιος ρυθμός, που κολλάνε στο μυαλό και δεν φεύγουν εύκολα.
--Πότε οι προλήψεις αυτές γίνονται πρόβλημα; --



Όλα τα παραπάνω παρά τον καταναγκαστικό χαρακτήρα που παίρνουν ορισμένες φορές, βρίσκονται, ωστόσο, μέσα στα φυσιολογικά πολιτισμικά πλαίσια και δεν συνιστούν παθολογικές συμπεριφορές. Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή χαρακτηρίζεται από α) ιδεοληψίες και β) τελετουργίες (ή καταναγκασμούς).

Ιδεοληψίες

Οι Ιδεοληψίες είναι επίμονες, ανεπιθύμητες ιδέες, παρορμήσεις, αμφιβολίες, εικόνες, που το άτομο τις βιώνει ως εισβολή στη ροή της σκέψης του, ή έχουν ακατάλληλο, ακατανόητο ή δυσφορικό χαρακτήρα.

Η αγγλική λέξη για την ιδεοληψία είναι obsession (από το λατινικό obsidere=πολιορκώ), δηλαδή το πρόβλημα που πολιορκεί τη σκέψη του ατόμου μην αφήνοντας το να ηρεμήσει.

Αυτός που τις έχει:

•Τις θεωρεί ξένες προς τον εαυτό του

•Προσπαθεί να τις αγνοήσει ή να αντισταθεί σ’ αυτές (τις περισσότερες φορές ανεπιτυχώς)

•Αισθάνεται άγχος, δυσφορία, ανασφάλεια.

Αν το μυαλό μας μπορεί να παρομοιαστεί με ένα ποτάμι, τότε μέσα σ’ αυτό πλέουν κάθε στιγμή πολλές βάρκες ταυτόχρονα που είναι οι σκέψεις. Υπολογίζεται ότι από το μυαλό μας περνάνε ημερησίως αρκετές χιλιάδες σκέψεις. Οι σκέψεις μπορεί να έχουν οποιοδήποτε περιεχόμενο, αλλά δεν σταματούν ποτέ να πλέουν στο ποτάμι του μυαλού.



Οι ιδεοληψίες είναι σκέψεις αρνητικά φορτισμένες, έχουν ως περιεχόμενο τον πυρήνα της ανασφάλειας του κάθε ατόμου, είναι ανεπιθύμητες και προκαλούν συγκεκριμένες σωματικές αντιδράσεις.



Είναι ικανές να δημιουργήσουν αναστάτωση στο ποτάμι και να σπρώχνουν τις άλλες βάρκες εκτός πορείας, καθώς ο άνθρωπος που τις έχει δεν μπορεί να τις ξεφορτωθεί παρά μόνο βραχυπρόθεσμα και μόνο αν εκτελέσει συγκεκριμένες πράξεις.



Τελετουργίες ή Καταναγκασμοί



Όταν εμφανίζονται οι ιδεοληψίες, ακολουθούν οι τελετουργίες (ή καταναγκασμοί). Έτσι ορίζονται συγκεκριμένες πράξεις που ο άνθρωπος αισθάνεται την ακατανίκητη ανάγκη να κάνει, για πάνω από μία ώρα, προκειμένου να μειωθεί το άγχος, η ανησυχία, η δυσφορία ή η αβεβαιότητα που δημιουργούνται από τις ιδεοληψίες. Είναι ένας μαγικός “τρόπος” να απαλλαγεί από την πολιορκία που του γίνεται. Στην πραγματικότητα, μάχεται τον εαυτό του.



Τελικά αυτό που συμβαίνει είναι:



Βραχυπρόθεσμα η δυσφορία καταλαγιάζει, αλλά μακροπρόθεσμα εγκαθίσταται η δυσλειτουργική συμπεριφορά σε απάντηση των ιδεοληψιών και έτσι διαμορφώνεται η ασθένεια. Όταν μια ιδεοληψία εισβάλλει, τότε είναι σαν να ανεβαίνει ο υδράργυρος στο εσωτερικό θερμόμετρο του μυαλού. Μόνο που αντί για πυρετό, η άνοδος του υδραργύρου σημαίνει μεγαλύτερα επίπεδα άγχους, που όσο μεγαλώνουν τόσο επιτείνεται η δυσφορία.



Σωματικά συμπτώματα



Σε ψηλά επίπεδα άγχους, το σώμα απαντά με συγκεκριμένες αντιδράσεις π.χ. ταχυπαλμία, δυσκολία στην αναπνοή, τρέμουλο κ.λ.π., και η μόνη επιλογή γι’ αυτόν ου βρίσκεται σε μια τέτοια κατάσταση είναι να βρεθεί ένας γρήγορος και αποτελεσματικός τρόπος που θα επαναφέρει τον υδράργυρο σε ανεκτά επίπεδα. Αυτό επιτυγχάνεται με τις τελετουργίες.



Κάποιες τελετουργίες μπορούν να “ρίξουν” τον πυρετό (=άγχος) γρήγορα, αλλά σε μερικές περιπτώσεις περνάει αρκετός χρόνος μέχρι να γίνει πραγματικότητα το ποθούμενο. Αυτός ο χρόνος μπορεί να κυμαίνεται από λεπτά έως και ώρες και εξαρτάται από τη βαρύτητα και τη χρονιότητα της διαταραχής.



Στη ροή της σκέψης μας, όλοι παρατηρούμε να εισβάλουν μερικές φορές δυσάρεστες ιδέες, οι οποίες μπορούν να εμμένουν για ώρα, ημέρα, ακόμη και εβδομάδες. Ωστόσο, δεν δίνουμε ιδιαίτερη σημασία και δεν μας δημιουργούν ανησυχία, επομένως σιγά-σιγά ατονούν και εξαφανίζονται. Ομάδα επιστημόνων που ασχολείται με την ΙΨΔ υποστηρίζει ότι οι ασθενείς μ’ αυτή τη διαταραχή αγχώνονται υπερβολικά και βιάζονται να απαλλαγούν από το συναίσθημα του άγχους-δυσφορίας, ως αποτέλεσμα της νοητικής επεξεργασίας των ιδεών αυτών. Ο τρόπος με τον οποίο θα γίνει αυτή η επεξεργασία, φαίνεται να οδηγεί ή συμβάλλει στην ασθένεια.



Χαρακτηριστικά σκέψης ιδεοψυχαναγκαστικών ασθενών:



1. Σύντηξη σκέψης-πράξης



Το άτομο πιστεύει ότι οι σκέψεις ισοδυναμούν με πράξεις. Το να σκεφτεί κάτι κακό είναι σαν να το κάνει, δηλαδή το να υπάρχει η ιδεοληπτική σκέψη “Μήπως μαχαιρώσω το παιδί μου” είναι τόσο αδιανόητο όσο και η πράξη.



“Είναι καλύτερα να μην σκέφτομαι κακά πράγματα, γιατί αφού τα σκέφτομαι μπορεί να τα κάνω”



“Αν σκέφτομαι κάτι κακό, μπορεί να χάσω τον έλεγχο και να καταλήξω να το κάνω”



“Το να σκέφτομαι κάτι κακό, είναι τόσο κακό όσο το να το κάνω”



ΣΚΕΨΗ=ΠΡΑΞΗ



2. Υπερεκτίμηση απειλής/Καταστροφολογία



Το άτομο θεωρεί ότι η πιθανότητα να του συμβεί αυτό που φοβάται είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ ό,τι στην πραγματικότητα. Γίνεται η τρίχα τριχιά …



“Ο κόσμος είναι επικίνδυνος”



“Η κακοτυχία μου είναι μεγαλύτερη απ’ ό,τι στους άλλους”



3. Υπερβολική υπευθυνότητα



Υπερεκτιμάται το κατά πόσο έχει δύναμη ή επιρροή να προκαλέσει κακό ή να προστατεύσει τους άλλους από κακό. “Αν δεν σηκώνομαι το βράδυ να ελέγξω αν ο πατέρας μου αναπνέει στον ύπνο του, θα είμαι εγώ ολοκληρωτικά υπεύθυνη που δεν μπόρεσα να αποτρέψω το κακό”



4. Υπερ-σπουδαιότητα της σκέψης



Πιστεύει ότι και μόνο η παρουσία μιας σκέψης μαρτυρά το τι άνθρωπος είναι. Λόγω του ότι πιστεύει ότι όλες οι σκέψεις είναι σημαντικές, το περιεχόμενό τους δείχνει την ποιότητα του χαρακτήρα του.



“Αν έχω βίαιες ή ανήθικες σκέψεις, σημαίνει ότι είμαι βίαιος ή ανήθικος άνθρωπος”



“Δεν θα είχα αυτές τις σκέψεις αν δεν υπήρχε κάποια αλήθεια σ’αυτές”



“Αν έχω βλάσφημες σκέψεις, σημαίνει ότι δεν πιστεύω στον Θεό”



5. Ανάγκη ελέγχου σκέψης



Πιστεύει ότι είναι δυνατόν και οφείλει να ελέγχει πλήρως τις σκέψεις του, να κυριαρχεί πάνω σ’αυτές.



“Πρέπει να μπορώ να ξεφορτώνομαι τις ανεπιθύμητες ή δυσάρεστες σκέψεις μου”



“Για να γίνω καλύτερος πρέπει να μπορώ να ελέγχω τις σκέψεις μου”



6. Ανάγκη για απόλυτη βεβαιότητα



Πιστεύει ότι είναι εφικτό και απαραίτητο να είναι τελείως βέβαιος ότι τα αρνητικά αποτελέσματα που συνδέονται με τους ιδεοληπτικούς φόβους του δεν πρόκειται να συμβούν.



“Πρέπει να είμαι 100% σίγουρος ότι όλα είναι ασφαλή”



“Αν δεν είμαι απολύτως βέβαιος ότι έχουν τακτοποιηθεί τα πράγματα που με απασχολούν, τότε θα νιώθω δυσάρεστα”



“Συχνά αναζητώ διαβεβαιώσεις ότι οι φόβοι μου είναι υπερβολικοί, για να είμαι σίγουρος”



Συνοψίζοντας:



Ερώτηση: Τι είναι η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή;



Απάντηση: Εισβολή ιδεών που οδηγεί σε καταναγκαστική συμπεριφορά, δηλαδή:



Οι ιδεοληψίες είναι ιδέες που “κολλάνε” στο μυαλό αθέλητα και προκαλούν δυσφορία, ένταση και αναστάτωση επειδή ερμηνεύονται με λάθος τρόπο. Η δυσφορία υποχωρεί μόνον όταν το άτομο προβεί σε κάποια ενέργεια ή πράξη που αισθάνεται την υποχρέωση να κάνει προκειμένου να ανακουφιστεί, δυστυχώς για τον ίδιο μόνο προσωρινά, γιατί η ιδέα επανέρχεται με την ίδια ή περισσότερη ένταση και δυσφορία και άρα πρέπει να ξαναγίνει ο ίδιος κύκλος που δεν τελειώνει.



Εν κατακλείδι:



Οι ιδεοληψίες προκαλούν άγχος και οι τελετουργίες ή οι αποφυγές συμβάλλουν στη βραχυπρόθεσμη μείωσή του και ουσιαστικά στην διαιώνιση του προβλήματος.



[Πηγή boro.gr]



ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΡΟΛΗΨΕΙΣ & ΙΔΕΟΛΗΨΙΕΣ"

Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2013

Χρυσό Μετάλλιο Στην ΚΥΠΡΟ Μέσα Στην Τουρκία

Χρυσό Μετάλλιο Στην Ελένη Αρτυματά Μέσα Στην Τουρκία – Η Κυπριακή Σημαία Στον Ουρανό Της Μερσίνας!

Το χρυσό μετάλλιο στα 200μ γυναικών στους Μεσογειακούς Αγώνες της Μερσίνας κέρδισε η Κύπρια πρωταθλήτρια Ελένη Αρτυματά.

Στον τελικό των 200μ που διεξήχθη το βράδυ της Τετάρτης, η Ελένη Αρτυματά εξασφάλισε την πρώτη θέση με χρόνο 23.18’’, τερματίζοντας δυο μόλις εκατοστά του δευτερολέπτου μπροστά από την Ιταλίδα Λιμπάνια Γκρενό (23.20’’), η οποία εξασφάλισε το αργυρό μετάλλιο.

Το χάλκινο μετάλλιο εξασφάλισε η Τουρκάλα Νιμέτ Καρακούς με 23.40’’.

Η Άννα Ραμόνα Παπαϊωάννου τερμάτισε στην 5η θέση με χρόνο 23.66’’, που αποτελεί ατομικό ρεκόρ. Πρόκειται για το δεύτερο συνεχόμενο χρυσό στα 200μ για την Αρτυματά, η οποία είχε κερδίσει το χρυσό και στους Μεσογειακούς Αγώνες της Πεσκάρα το 2009.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Χρυσό Μετάλλιο Στην ΚΥΠΡΟ Μέσα Στην Τουρκία"

Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2013

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΒΛΑΧΩΝ

Οι Βλάχοι ----
Τα ιστορικά στοιχεία για τους Βλάχους είναι διάσπαρτα στους Βυζαντινούς χρονογράφους και η ιστορική παρουσία τους έχει πορεία περίπου δύο χιλιάδων χρόνων, με τις ρίζες στα Ρωμαϊκά χρόνια και στον εκλατινισμό των Βαλκανίων (K. Πορφυρογέννητος, Ι. Λυδός). ----
Ως πρώτη γραπτή μαρτυρία της Βλάχικης γλώσσας εκλαμβάνεται αυτή των Βυζαντινών χρονογράφων Θεοφάνη και Θεοφύλακτου (579 μ.Χ.), ενώ η λέξη Βλάχος αναφέρεται για πρώτη φορά το 976 μ.Χ. από τον Κεδρηνό, που μιλάει για "Βλάχους οδίτες" στην περιοχή Καστοριάς - Πρέσπας.
Πάντως, οι Βλάχοι έξω από ελάχιστες περιπτώσεις δεν αυτοαποκαλούνται με αυτό το όνομα, αλλά με το Αrnanji, λέξη που παράγεται από το "Romanus cives" και σχετίζεται με το διάταγμα του Καρακάλα (Edictum Antoninianum), 212 μ.Χ., με το οποίο γενικεύτηκε το δικαίωμα του Ρωμαίου πολίτη σε όλους τους κατοίκους των Ρωμαϊκών επαρχιών.
Η λέξη Βλάχος - σύμφωνα με τις τελευταίες έρευνες - ανάγεται στη Γερμανική γλώσσα, που ονομάζει Βάλλους (Walhvolc) τους Λατινόφωνους, και έχει την ίδια ρίζα με τις λέξεις Βαλόνος, Βαλία, Ουαλία κ.τ.λ.
Πέρα από το γενικό όνομα "Βλάχος", οι Λατινόφωνοι της νότιας Βαλκανικής αποκαλούνται και με άλλα ονόματα (Φαρσιαρώτες, Τσίπανιι, Μιγλινιάτς = Μογλενίτες), Καράβλαχοι ή Μαυρόβλαχοι (Monte Negro), Μπιτουλιάνοι, Γραμμουστιάνοι, Μουζικιάρoι ή Τσιμουρεάνοι, Σαρμανιώτες κ.τ.λ.
Ο όρος Κουτσόβλαχος που χρησιμοποιούν οι λόγιοι από τον προηγούμενο αιώνα, και συχνά έχει μειωτικό χαρακτήρα, σχετίζεται με το "Κιουτσούκ Βλαχία", όπως ονόμαζαν οι Τούρκοι την περιοχή Αιτωλοακαρνανίας που ως τα χρόνια του Κοσμά του Αιτωλού είχε πολλούς βλαχόφωνους(επίγραμμα Ευγένιου Αιτωλού).
Μετά την πρώτη μαρτυρία του Κεδρηνού, οι Βλάχοι αναφέρονται επανειλημμένα. Ενδεκτικά:Σιγίλια Βασιλείου Β΄, Κεκαυμένος, Αννα Κομνηνή, Χωνιάτης, Κίνναμος, Χαλκοκονδύλης, Φραντζής, Λατινικές Πηγές, αρχεία Βενετίας, Chanson de Roland, γερμανικό έπος Νιμπελούγκεν, Χρονικό του Μωρέως, Ερωτόκριτος.
Στη συνέχεια η ιστορική παρουσία των Βλάχων είναι έντονη. Δεν υπάρχει ξένος περιηγητής - στα χρόνια της Τουρκοκρατίας - που να μην τους αναφέρει. Ενδεικτικά αναφέρονται τα ονόματα των Pouqueville (Voyage en Grece), Leak (Travels in Northern Greece), Heuzey (1858), Coυzineri (Voyages en Macedoine), Berard - (Τουρκοκρατία και Ελληνισμός) κ.τ.λ., WACE- THOMPSOΝ(Νομάδες των Βαλκανίων).
Το 18ο αιώνα, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες (αποσύνθεση οθωμανικής αυτοκρατορίας, αποσχιστικές τάσεις πασάδων, Ορλωφικά, εσωτερικές διαμάχες) μεγάλες βλάχικες πόλεις, όπως η Μοσχόπολη, η Νικολίτσα, το Λινοτόπι, η Γράμμουστα και άλλες καταστράφηκαν ολοσχερώς και οι κάτοικοι διασκορπίστηκαν σε όλες τις κατευθύνσεις:Βιέννη, Βουδαπέστη, Βελιγράδι, Βουκουρέστι, Θεσσαλονίκη, Βέροια, Νάουσα, Σέρρες, Φιλιππούπολη, Κωνσταντινούπολη κ.α. Χαρακτηριστικά ο Σέρβος Πανεπιστημιακός Dousan Popovic, στο έργο του "ΟCincarina" αναφέρει ότι το 18ο αιώνα οι Σερβικές αγορές κατακλύστηκαν από Βλάχους, οι οποίοι είχαν στα χέρια τους όλο το εισαγωγικό και εξαγωγικό εμπόριο του Βελιγραδίου και δημιούργησαν την αστική τάξη της Σερβίας.
Εξάλλου, η μεγάλη διασπορά των Βλάχων οφείλεται και στις επαγγελματικές τους ενασχολήσεις, καθώς ήταν κυρίως κτηνοτρόφοι, κυρατζήδες και έμποροι, ήταν διαρκώς "καθ΄ οδόν", μεταφορείς όχι μόνο προϊόντων αλλά και ιδεών, σύνδεσμος του Ελλαδικού χώρου με τον ευρύτερο Βαλκανικό και την Ευρώπη. Η προσφορά των Βλάχων στον Ελληνισμό είναι, αποδεδειγμένα, τεράστια σε όλους τους τομείς (αρματωλισμός, επανάσταση, ευεργέτες, οικονομία, γράμματα). Ενδεικτικά αναφέρονται κάποια ονόματα:Ρήγας Βελεστινλής, Γεωργάκης Ολύμπιος, Γιάννης Φαρμάκης, Χατζηπέτρος, Βλαχαβαίοι, όλοι οι ευεργέτες (πλην Συγγρού), Ζάππας, Γ. Σταύρου, Αβέρωφ, Σίνας, Δούμπας, Τοσίτσας και Στουρνάρας, Κωλέτης, Σπυρίδων Λάμπρου, Παπάγος, Σβώλος, Κρυστάλλης και άλλοι που με το αίμα και το πνεύμα τους, το χρήμα και τις δωρεές τους, στέριωσαν οικονομικά το νεοσύστατο Ελληνικό κράτος και έβαλαν τα θεμέλιά του. Και μια διάσταση στη νεότερη Ελλάδα που δεν είναι πλατιά γνωστή:πολλοί σύγχρονοι καλλιτέχνες έχουν βλάχικη καταγωγή:Κουτσομύτης, Προκόβας, Παπατάκης, Τσιτσάνης, Βίρβος, Καλδάρας, Μητροπάνος, Σγούρος, Μουσαφίρης κ.ά.
Παρά την τεράστια διασπορά και τις αντίξοες συνθήκες και σήμερα ακόμη ζουν χιλιάδες Βλάχοι έξω από την Ελληνική Επικράτεια: Αλβανία, περιοχή Μοναστηρίου - Σκοπίων, Βουλγαρία (όσοι δεν αφομοιώθηκαν) και Ρουμανία, στην οποία κατέφυγαν κάτω από ποικίλες πολιτικές και εθνικιστικές σκοπιμότητες, τις πρώτες δεκαετίες του αιώνα μας. Και σε αυτές τις χώρες είναι τεράστια η προσφορά τους. Ενδεικτικά αναφέρονται τα ονόματα του Γιώργου Μούρνου που μετέφρασε την Ιλιάδα στη Ρουμανική γλώσσα, και του μεγαλύτερου κωμωδιογράφου της Σερβικής λογοτεχνίας, του Αλκιβιάδη Νούσια, που είναι Βλάχος από την Κλεισούρα της Μακεδονίας, και είναι γνωστός στη Σερβία με το όνομα Βranislav Nushici, καθώς επίσης και των αδελφών Μανάκια, πρωτοπόρων φωτογράφων και κινηματογραφιστών, από την Αβδέλα Γρεβενών, που ένα μεγάλο μέρος του έργου τους υπάρχει στο Μοναστήρι και τα Σκόπια.
Η Βλάχικη Γλώσσα.
Η βλάχικη γλώσσα είναι μια αυτόνομη νεολατινική γλώσσα, ήδη διαμορφωμένη τον 6ο αιώνα μ.Χ. Ως πρώτη γραπτή μαρτυρία της βλάχικης θεωρείται η φράση "τόρνα, τόρνα, φράτερ", που τη διασώζει ο βυζαντινός χρονογράφος Θεοφύλακτος Σιμοκάτης (7ος αιώνας μ.Χ.).
Για τη γένεση της Βλάχικης γλώσσας η επιστημονική έρευνα έχει δώσει σήμερα απάντηση. Επίσημη γλώσσα του ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους - Βυζάντιο ονομάστηκε αιώνες αργότερα - ως τα χρόνια του Ηράκλειου (αρχές 7ου αιώνα μ.Χ.) ήταν η Λατινική.
Από τη λαϊκή λατινική της Βαλκανικής (Latinum Balcanicum) προήλθαν, μετά την "πρωτορωμανική περίοδο" που πέρασαν οι νεολατινικές γλώσσες, και για συγκεκριμένους λόγους, τέσσερις νεολατινικές γλώσσες (η Βλάχικη και η Μογλενίτικη στον άξονα της Εγνατίας, και η Ιστρορουμανική και Δακορουμανική στον άξονα του Δούναβη), όπως ακριβώς, με τον ίδιο τρόπο, από τη δυτική Λατινική προήλθαν οι σύγχρονες νεολατινικές γλώσσες (Ιταλική, Γαλλική, Ισπανική, Πορτογαλική). Έτσι εξηγούνται οι ομοιότητες της Βλάχικης γλώσσας και με αυτές τις Ευρωπαϊκές γλώσσες, όπως και με τις αντίστοιχες νεολατινικές της Βαλκανικής.
"Αν κάποιος σκύψει με σεβασμό στον πολιτισμό των Βλάχων, όπως αυτός εκφράζεται μέσα και από τη Βλάχικη γλώσσα, θα ανακαλύψει στα τραγούδια, τις παραδόσεις, τα παραμύθια, τις παροιμίες, πλούτο πρωτόγνωρο. Τα τελευταία χρόνια, με ατομική ή συλλογική πρωτοβουλία, βλέπουν το φως ανάλογες εκδόσεις που αναδεικνύουν ένα πλούσιο πρωτογενές υλικό, γλωσσικό, ιστορικό, κοινωνικό, που συνιστά μια έξοχη "προφορική λογοτεχνία".
Τα πρώτα γραπτά δείγματα της Βλάχικης γλώσσας έχουν την αφετηρία τους στα μέσα του 18ου αιώνα, και είναι κυρίως επιγραφές με ελληνικό αλφάβητο και κείμενα λογίων λεξικογράφων, με ελληνικό και λατινικό αλφάβητο.
Η πρώτη γραμματική της Βλάχικης γλώσσας, του Μ. Μπογιατζή, τυπώθηκε το 1813 στη Βιέννη. Για τον εγγραμματισμό της Βλάχικης γλώσσας προτείνει το λατινικό αλφάβητο "καθώς έκαμαν πολύ πρότερον και όλες οι θυγατέρες της Λατινικής". Στην τελευταία Βλάχικη γραμματική των Πανεπιστημιακών Ν. Κατσάνη - Κ. Ντίνα (Θεσσαλονίκη 1990), η βλάχικη γλώσσα καταγράφεται με λατινικά στοιχεία, συμπληρωμένα με στοιχεία του Ελληνικού αλφάβητου.

Η επιλογή βέβαια αλφάβητου, και σήμερα δεν είναι πολύ απλή, γιατί υπάρχουν πολλές παράμετροι (ιστορικές, θρησκευτικές, πολιτιστικές, πολιτικές) που πρέπει να παρθούν υπόψη. Ηαπροκατάληπτη όμως και χωρίς σκοπιμότητες επιστήμη δεν μπορεί να αρνηθεί ότι μια νεολατινική γλώσσα, όπως η Βλάχικη, μπορεί να εγγραμματιστεί πιο αποτελεσματικά με το λατινικό αλφάβητο.

Η βλάχικη γλώσσα, που κάποτε τη μιλούσαν πλατειές μάζες στα Βαλκάνια, σήμερα - μέρα με τη μέρα - χάνεται. Η γλώσσα συρρικνώθηκε από λόγους όχι φυσικούς, αλλά ιστορικούς και κοινωνικούς. Παρόλα αυτά, η βλάχικη γλώσσα και μέσα στις αντίξοες σύγχρονες ισοπεδωτικές συνθήκες της έντονης αστικοποίησης, της διάλυσης των παλιών κλειστών κοινωνικών δομών, της επικοινωνίας, αποτελεί μια πραγματικότητα.
Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό, και να μην αντιμετωπίζεται η βλάχικη γλώσσα με καμιά απαξιωτική διάθεση, γιατί όπως λέει ο μεγάλος σύγχρονος διανοούμενος Noam Tsomsky δεν υπάρχουν καλές ή κακές γλώσσες, ανώτερες ή κατώτερες, αλλά υπάρχουν γλώσσες αναπτυγμένες ή λιγότερο ή καθόλου ανεπτυγμένες, με τις οποίες επικοινωνούν οι άνθρωποι.
Από σεβασμό και ευαισθησία στον ανθρώπινο πολιτισμό, οι ηχογραφήσεις των τραγουδιών στη βλάχικη γλώσσα, αποτελούν μια μικρή κατάθεση του Συλλόγου Βλάχων Βέροιας, για την καταγραφή και τη διάσωση της βλάχικης γλώσσας.
Οι Βλάχοι της Βέροιας.
Η Βέροια είναι πόλη πολύ παλιά. Ήδη την αναφέρει ο Θουκυδίδης Α 61 "και αφικόμενος ες Βέροιαν". Αργότερα, στην αρχή της Ρωμαιοκρατίας (146μ.Χ.) ήταν η Ιερή πόλη, όπου είχε την έδρα του ο αρχιερέας του κοινού των Μακεδόνων, που σκοπό είχε τη λατρεία της θεάς Ρώμης και του Αυγούστου. Σε αυτήν τελούνταν γιορτές και συνέρχονταν ο αρχιερέας με τους αξιωματούχους του, οι σύνεδροι και πλήθος κόσμου από πολλές περιοχές της Μακεδονίας. Η Βέροια είχε το δικαίωμα να χτίσει ναό των αυτοκρατόρων, για την άσκηση της λατρείας τους.
Φυσικό είναι η Βέροια να είδε εγκατάσταση Ρωμαίων αρχόντων, οικονομικών παραγόντων, ενοικιαστών φόρων και άλλων επίσημων Ρωμαίων, και με δεδομένο ότι όλοι αυτοί μιλούσαν την επίσημη γλώσσα, τη Λατινική, αναπόφευκτο ήταν να μεταδόθηκε αυτή στη Βέροια, και έτσι από την αρχή της Ρωμαιοκρατίας, να εμφανίζονται Λατινόφωνοι σε αυτήν.
Βεβαιωμένο είναι ότι η μαζική εγκατάσταση των Βλάχων στη Βέροια, από τις προαιώνιες Πινδικές τους κοιτίδες, έγινε τη δεύτερη δεκαετία του 19ου αιώνα. Είναι ωστόσο σίγουρο ότι Βλάχοι υπήρχαν στη Βέροια και κατά τη Βυζαντινή περίοδο και κατά την Τουρκοκρατία. Έτσι, γνωρίζουμε ότι το 1350 μ.Χ., ο αρχιτσέλιγκας Μαρτζελάτος βοήθησε το Βυζαντινό αυτοκράτορα Ιωάννη Καντακουζηνό στην ανακατάληψη της Βέροιας την οποία κατείχε προηγουμένως, για μικρό διάστημα, ο Σέρβος Στέφανος Δουσάν (Γ.Χ. Χιονίδης, Ιστορία της Βέροιας, τόμος 2ος, Βυζαντινοί Χρόνοι, Θεσ/νίκη 1970, σελ. 48 - 49 και 106).
Επίσης, το 1627 αναφέρεται ως κάτοικος της περιοχής ο Μαρτζέλος που, σύμφωνα με το Βλάχο ερευνητή Σ. Λιάκο και τον Α. Βακαλόπουλο, καθηγητή του Α.Π.Θ., ήταν από φάρα Αρβανιτοβλάχικη, που κατέβαινε στα χειμαδιά του κάμπου της Βέροιας - Θεσσαλονίκης κατά προαιώνια παράδοση, και την άνοιξη ανέβαινε για ξεκαλοκαίριασμα στις ορεινές βοσκές (Α. Βακαλόπουλου, Παγκαρπία Μακεδονικής 545, σελ. 637 - 642).
Εξάλλου και ο Τούρκος Περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή αναφέρει ότι ανάμεσα στους κατοίκους της Βέροιας (1668) υπήρχαν και "Λατίνοι" και φυσικό είναι αυτή η πληροφορία να αφορά τους Βλάχους της Βέροιας.
Γύρω από το 1770, μετά την βανδαλικών διαστάσεων καταστροφή της Μοσχόπολης, πολλοί Μοσχοπολίτες - αστοί - εγκαταστάθηκαν και στη Βέροια, ενώ η μαζική εγκατάσταση των Βλάχων στη Βέροια έγινε πενήντα χρόνια αργότερα - όταν ο Αλήπασας χτύπησε τα βλάχικα αρματολίκια, ανέθεσε τα ντερβένια στους Αρβανίτες, αναστάτωσε την οικονομική και κοινωνική κατάσταση των Βλάχων, υπονόμευσε τα τσελιγκάτα, πρόσβαλε την τιμή τους.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, τσελιγκάδες από τα ευημερούντα βλαχοχώρια της Πίνδου και κυρίως από την Αβδέλα, αντί για τη Θεσσαλία, τράβηξαν κατά τη Μακεδονία, και μοίραζαν το χρόνο ανάμεσα στα χειμαδιά της Κασάνδρας και στα βοσκοτόπια του Μπέλες και του Βέρμιου, όπου έφτιαξαν τα "καλύβια" του Μπαντραλέξη, το σημερινό Σέλι, το οποίο ενισχύθηκε και με άλλες οικογένειες από τη Σαμαρίνα και το Περιβόλι. Τα ίδια χρόνια, Βλάχοι κατοίκησαν και το Ξερολείβαδο, και Σελιώτες και Ξερολειβαδιώτες έκαναν και την Ντόλιανη (Κουμαριά). Παράλληλα, στο Ανω Σέλι εγκαταστάθηκε το μεγάλο τσελιγκάτο του Ζέγκα, από τη Φράσιαρη της Νότιας Αλβανίας, πάνω από πενήντα χιλιάδες γιδοπρόβατα.
Για τη μετακίνηση των Βλάχων από τις προαιώνιες εστίες τους της Πίνδου, και την εγκατάσταση στη Βέροια, βασική πηγή είναι η πλούσια προφορική παράδοση, τα βλάχικα τραγούδια που αναφέρονται σε εκείνα τα χρόνια, τα ιστορικά σημειώματα για τους Βλάχους του Α. Παπαβασιλείου, αλλά κυρίως οι αναμνήσεις του Γιώτη Ναούμ που εκδόθηκαν το 1984 από το Γ.Χ. Χιονίδη, με πλούσιες υποσημειώσεις.

Οι Βλάχοι της Βέροιας, το 1878, πρωτοστάτησαν στην εξέγερση του Κολινδρού, με επικεφαλής τους Μπαντραλεξέους, και η οποία κατέληξε στο ολοκαύτωμα "στους Αγίους Πάντες".

Τα χρόνια πέρασαν. Οι αλλαγές στις οικονομικές δομές, η μεγάλη γεωργική ανάπτυξη του κάμπου της Βέροιας, οι πρωτόγονες συνθήκες στην κτηνοτροφία, η εκβιομηχάνιση μετατόπισαν τη ζώη από το βουνό στην πόλη και στους κάμπους, και τα βλάχικα χωριά του Βέρμιου, Σέλι, Ξερολείβαδο, Κουμαριά, εξελίχτηκαν σε ωραία θέρετρα. Σήμερα, στο νομό Ημαθίας, ο κύριος όγκος των Βλάχων κατοικεί στη Βέροια και στη Νάουσα. Ειδικά στη Βέροια, μετά τη δεκαετία του ΄50 προσήλθαν και άλλοι Βλάχοι από τη Μπριάζα, την Αρμάτα, τη Σμίξη, τη Νέβεσκα, το Μπλάτσι κ.ά. Βλάχοι στο νομό, επίσης ζουν και σε πολλά χωριά του κάμπου της Βέροιας, κυρίως Περιβολιώτες και Αρβανιτόβλαχοι.

Οι Βλάχοι αποτελούν ένα δυναμικό στοιχείο του νομού Ημαθίας και διακρίνονται σε όλους τους τομείς:γράμματα, επιστήμες, οικονομία, βιομηχανία, εμπόριο, κτηνοτροφία και εκπροσωπούνται από τρεις συλλόγους Βλάχων (Βέροιας, Νάουσας, Σκυλιτσίου και Περιχώρων) που κάνουν έντονη την παρουσία τους με ποικίλες εκδηλώσεις και κυρίως με τις προσπάθειες για την καταγραφή και τη διάσωση της Βλάχικης γλώσσας.

Τα Βλάχικα Τραγούδια.
Το βλάχικο τραγούδι, λόγω της μεγάλης διασποράς των Βλάχων - καθώς ήταν κυρίως κτηνοτρόφοι, κυρατζήδες, έμποροι - διαφοροποιήθηκε από περιοχή σε περιοχή, και υπάρχει μια μεγάλη ποικιλία. Ωστόσο, κυριαρχούν δύο τύποι εκτέλεσης. Οένας, ο πιο διαδεδομένος, απαντά στους Βλάχους της Πίνδου, της Γράμμουστας, στα Μπιτόλια, στο Βέρμιο. Ο άλλος στους Αρβανιτόβλαχους, τους Φαρσιαρώτες.
Τα τραγούδια του πρώτου τύπου εκτελούνται γενικά ομοφωνικά, πιο σπάνια ετεροφωνκά ή πολυφωνικά. Η πλειοψηφία των εκτελεστών τραγουδούν τη βασική μελωδία και αυτοί που έχουν καλές φωνές μετακινούνται - πάνω κάτω - από τη βασική μελωδία. Στους Φαρσιαρώτες το πολυφωνικό τραγούδι είναι γενικευμένο, ενώ η ατομική εκτέλεση σχεδόν ανύπαρκτη. Ημελωδία του τραγουδιού διατηρείται από δύο κύριους τραγουδιστές, ενώ οι υπόλοιποι - ο χορός - απλά συνοδεύει (εε ...).

Χαρακτηριστικό των βλάχικων τραγουδιών είναι και οι αντιφωνίες, κυρίως ανδρών - γυναικών. Αυτές ίσως γεννήθηκαν από την ανάγκη να ξεκουράζονται ή να συναγωνίζονται οι δυο ομάδες αυτών που τραγουδούν.

Αν και το ομαδικό - πολυφωνικό τραγούδι στους Βλάχους είναι παραδοσιακό και περίπου γενικευμένο, υπάρχουν όμως περιπτώσεις, κυρίως στα τραγούδια του πρώτου τύπου, που πολλά τραγούδια είναι τραγουδισμένα προσωπικά. Σε αυτή την κατηγορία υπάγονται ειδκά τα κυρατζίδικα τραγούδια, τα κτηνοτροφικά ( picurarescu cαnticu), και πολλά ερωτικά (di vreare), στα οποία αντανακλάται η μοναχική ζωή των κυρατζήδων και των κτηνοτρόφων.

Τραγούδια αυτού του είδους - μονοφωνικά και διφωνίες - περιέχουν οι ως τώρα ηχογραφήσεις, και ήδη ο Σύλλογος, στη νέα προσπάθειά του, προσανατολίζεται στα πολυφωνικά τραγούδια, που κυρίως τραγουδούσαν οι Βλάχοι.
Η οργανική μουσική επένδυση στα βλάχικα τραγούδια είναι μεταγενέστερη και ακολούθησε τις μελωδίες των τραγουδιών που ήδη υπήρχαν. Η αυτοσχέδια φλογέρα συνόδευε τους κτηνοτροφικούς σκοπούς, ενώ από τα όργανα της σημερινής κομπανίας, πρώτο το βιολί - σύμφωνα με προφορικές παραδόσεις - συνόδευε τα βλάχικα τραγούδια, γιατί μπορούσε να ακολουθήσει τις διακυμάνσεις στις βλάχικες μελωδίες. Αργότερα μπήκε το κλαρίνο και έγινε το κύριο όργανο της κομπανίας που συμπληρώθηκε με λαούτο και ντέφι. Τα χάλκινα όργανα μπήκαν αργότερα, είναι δυτική επίδραση και σχετίζονται με τις στρατιωτικές μπάντες, και απαντούν κυρίως, σε αστικοβιοτεχνικά κέντρα των Βλάχων (Νέβεσκα, Κλεισούρα, Μπιτόλια κ.ά.). Στη Βέροια, τις τελευταίες δεκαετίες, κυριαρχούν τα χάλκινα, που εκτόπισαν τα βιολιά, μια και το τραγούδι υποχώρησε. Παλιότερα, στο γλέντι, όσο υπήρχε το τραγούδι, μονοφωνικό ή πολυφωνικό, τα χάλκινα δεν μπορούσαν να συνοδέψουν. Στις ηχογραφήσεις που έκανε ο Σύλλογος, η μουσική επένδυση είναι με "βιολιά", γιατί όλα τα τραγούδια που περιέχονται είναι παλιότερα από την είσοδο των χάλκινων.
Ο καθηγητής στην έδρα της γλωσσολογίας στο Α.Π.Θ., N. Κατσάνης, σημειώνει ότι τα βλάχικα τραγούδια ελάχιστα μέχρι τις μέρες μας έγιναν αντικείμενο από την φιλολογική επιστήμη στη χώρα μας, όπως δε μελετήθηκε και η σχέση με τα Ελληνόφωνα τραγούδια που επίσης τραγουδούν οι Βλάχοι. Πολλά τραγούδια της Βλάχικης τραγουδιόνταν και στα Ελληνικά, και φυσικό είναι να μην επέζησε η αρχική τους μορφή. Η ρητή μαρτυρία του Κ. Κρυστάλλη ότι μετέφρασε πολλά βλάχικα τραγούδια στην Ελληνική γλώσσα, καθώς και ότι σε πολλά Ελληνόφωνα τραγούδια εξυμνούν τη "Βλάχα την έμορφη ...", οδηγούν σ΄αυτήν τη σκέψη.

Η μελέτη των βλάχικων τραγουδιών από τον αξέχαστο Sam. Baud - Bovy δεν ολοκληρώθηκε λόγω του θανάτου του, και τα τελευταία χρόνια, οι Σύλλογοι Βλάχων έχουν στα αρχεία τους πολύ πλούσιες συλλογές βλάχικων τραγουδιών, που περιμένουν τους λαογράφους, εθνολόγους και μουσικολόγους για την επιστημονική τους προσέγγιση.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:
http://clubs.pathfinder.gr/ELLHNIKH_ISTOPIA
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΒΛΑΧΩΝ"

Ο Αριστοτέλης περι βασανιστηρίων

Η Διεθνής Ημέρα κατά των Βασανιστηρίων καθιερώθηκε στις 26 Ιουνίου 1998, ημερομηνία κατά την οποία το 1987 υπεγράφη η Διεθνής Σύμβαση κατά των Βασανιστηρίων και το 1948 ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ.

Το Διεθνές Συμβούλιο κατά των Βασανιστηρίων, με συμβουλευτικό στάτους στον ΟΗΕ, εδρεύει στην Κοπεγχάγη και επιχορηγείται από την Ε.Ε. και τη δανέζικη κυβέρνηση. Ασκεί το έργο του μέσω του δικτύου των 200 Κέντρων Περίθαλψης και Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων σε ολόκληρο τον κόσμο.
Βασανιστήριο είναι σοβαρός πόνος, είτε σωματικός, είτε ψυχικός, μια μέθοδος που χρησιμοποιείται για την εκμαίευση πληροφοριών ή ομολογίας σχετικά με μια πολιτική ή άλλη πράξη, όπου, κατά την άποψή τους, δεν μπορούν να φτάσουν μ' άλλον τρόπο.

Πριν από 2.500 χρόνια, οι Έλληνες είχαν δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις στο παλιό ερώτημα «αν τα βασανιστήρια δικαιολογούνται». Ο Αριστοτέλης και ο Αντιφών αποφάνθηκαν ότι καμιά ομολογία - απόρροια βασανιστηρίων δεν μπορεί να έχει αξία στο δικαστήριο, αφού συνήθως ο βασανιζόμενος λέει αυτά που θέλει ν' ακούσει ο βασανιστής του.

Με πρωτοβουλία των Ηνωμένων Εθνών, το 1984 υπογράφηκε και το 1987 τέθηκε σε ισχύ, η Διεθνής Σύμβαση για την άμεση κατάργηση των βασανιστηρίων σ' όλον τον κόσμο, επίτευγμα όπου η χώρα μας έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο. Ήδη, με τον «Νόμο Μαγκάκη», τα βασανιστήρια είχαν περάσει ως ιδιώνυμο αδίκημα στην εθνική μας νομοθεσία, λόγω και της δικτατορίας.



[Πηγή sansimera.gr]



ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ " Ο Αριστοτέλης περι βασανιστηρίων"

Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2013

Αναζήτηση νέων υποψηφίων LR

Ν. Λυγερός, O. Rozier

Μέσα στο πλαίσιο της έρευνας για τους αριθμούς Lehmer-Ramanujan, παράλληλα με το θέμα της πιστοποίησης των πρώτων αριθμών LR, έχουμε αρχίσει και μια νέα εκστρατεία με περισσότερη πληροφορική ισχύ για την αναζήτηση νέων υποψηφίων πρώτων αριθμών για να ξεπεράσουμε μερικά τεχνικά όρια. Έτσι εκτός από τους τιτανικούς πρώτους αριθμούς LR που έχουν περισσότερα από 1000 ψηφία-έχουμε βρει ήδη 25 τιτανικούς πρώτους αριθμούς LR και εξετάζουμε ακόμα έναν-μελετούμε εντατικά τους γιγαντιαίους για τους οποίους έχουμε ήδη 3 και εξετάζουμε 16 που έχουμε περισσότερο από 10.000 ψηφία. Σε άλλο επίπεδο με 50.000 ψηφία έχουμε βρει 6 Super γιγαντιαίους που έχουν από 57.125 ψηφία έως 87.368 ψηφία. Η επόμενη κατηγορία αφορά τους ύπερ γιγαντιαίους με περισσότερα από 100.000 ψηφία. Προς το παρόν έχουμε βρει τρεις υποψηφίους με 121.795, 165.374 και 250.924 ψηφία. Ο σκοπός αυτής της εκστρατείας είναι να εμπλουτίσουμε τις υπάρχουσες κατηγορίες και να αποδείξουμε ότι μπορούμε με αυτήν τη μεθοδολογία ν’ αγγίξουμε και το όριο του 1.000.000 ψηφία. Σε παγκόσμιο επίπεδο υπάρχουν αυτήν τη στιγμή 65 αριθμοί που ξεπερνούν αυτό το όριο και οι πιο μεγάλοι είναι όλοι του τύπου Mersenne και γενικευμένοι Fermat. Είναι λοιπόν σημαντικό να αποδειχθεί ότι ένας τύπος εντελώς διαφορετικός, όπως είναι οι αριθμοί LR, μπορούν να συνυπάρξουν σε αυτό το επίπεδο. Και αυτός είναι ο στόχος μας με τους νέους υποψηφίους που αναζητούμε σε αυτήν την εκστρατεία.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=12482&l=gr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Αναζήτηση νέων υποψηφίων LR"

Αναζήτησε το ονομα σου στο διαδίκτυο


Σε μια μεγάλη έρευνα του Pew Research Center για το διαδίκτυο βρήκαν ότι περίπου οι μισοί χρήστες του διαδικτύου κάνουν search το όνομά τους. Το ποσοστό αυτό μάλιστα έχει ανοδική τάση!
Η αναζήτηση στις περισσότερες περιπτώσεις δεν αποδίδει πολλά αποτελέσματα σχετικά με το άτομό τους (συχνές συνωνυμίες κτλ.). Ενδιαφέρον επίσης έχει ότι με την πάροδο των χρόνων παρατηρείται μια χαλαρότερη στάση των χρηστών του διαδικτύου στη βελτίωση του προσωπικού τους προφίλ στον κυβερνοχώρο. Αντίθετα με την κοινή πεποίθηση ωστόσο, οι νεαροί ενήλικες είναι πολύ πιο προσεκτικοί από ότι οι μεγαλύτεροι στις προσωπικές πληροφορίες που επιτρέπουν να διακινούνται στο διαδίκτυο. Πολύ συχνό είναι επίσης το φαινόμενο οι χρήστες του διαδικτύου να αναζητούν πληροφορίες για πρόσωπα που τους ενδιαφέρουν (π.χ. συναδέλφους, γείτονες, νέες γνωριμίες).
Οι άνθρωποι κάνουν αναζήτηση του ονόματός τους στο διαδίκτυο για πολύ διαφορετικούς λόγους. Η παραπάνω έρευνα διαπίστωσε για παράδειγμα ότι ένας στους δέκα χρήστες του διαδικτύου στην Αμερική χρησιμοποιεί το internet για marketing και επαγγελματική δικτύωση και αυτοπροβολή. Είναι προφανές ότι υπάρχουν πολλές επαγγελματικές κατηγορίες που «μετράνε» την επαγγελματική τους αναγνωρισιμότητα με τον αριθμό των σχετικών αποτελεσμάτων που βγάζει η αναζήτηση του ονόματός τους. Σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, η πίεση για αξιοποίηση κάθε μέσου αύξησης της ανταγωνιστικότητας είναι μεγάλη. Στην Αμερική πολλές εταιρείες έχουν κανόνες για το τι είδους προσωπικές πληροφορίες δίνουν τα στελέχη τους στον κυβερνοχώρο.
Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που δεν έχουν αμιγώς επαγγελματικά κίνητρα, αλλά περισσότερο ωθούνται από μια ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης. Ο κυβερνοχώρος είναι κυριολεκτικά ένα παράλληλο κοινωνικό σύμπαν όπου ο καθένας μπορεί να «μετρήσει» την υποτιθέμενη κοινωνική του επιρροή στο πλήθος των εμφανίσεων στα αποτελέσματα του search ή στο πλήθος των «φίλων» και «εμφανίσεων» σε διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως το facebook, το myspace, το twitter κ.ά.
Μετά από μιάμιση δεκαετία αυξανόμενης εξάπλωσης του διαδικτύου ήδη μιλάμε για «εξάρτηση από το internet». Στην αναθεώρηση του Diagnostic Statistical Manual (5η έκδοση που θα κυκλοφορήσει το 2013) έχει προταθεί η εξάρτηση από το διαδίκτυο να συνιστά νέα υποκατηγορία στις εξαρτητικές διαταραχές.
Πολλοί άνθρωποι έχουν βρει στον κυβερνοχώρο ένα υποκατάστατο κοινωνικό πεδίο όπου νιώθουν μεγαλύτερη ασφάλεια και ευκολία στο να σχετίζονται και να αλληλεπιδρούν. Πολλοί από αυτούς καταφεύγουν ως τη δημιουργία ενός avatar και ζουν μια παράλληλη ζωή. Όπως υπάρχουν άνθρωποι που χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να εμπλουτίσουν ή να επεκτείνουν τα δίκτυά τους, υπάρχουν και άλλοι που τα χρησιμοποιούν ως υποκατάστατα της πολύ περιορισμένης κοινωνικής τους ζωής. Η τελευταία κατηγορία μπορεί να έχει μια ψευδαίσθηση κοινωνικής υπόστασης και επιρροής μετρημένη σε σχετικές με το όνομά τους αναζητήσεις. Οι έρευνες ωστόσο, δείχνουν ότι οι άνθρωποι που αναζητούν το όνομά τους στο διαδίκτυο το κάνουν μια, δυο φορές και πολύ σπάνια με συστηματικό τρόπο, με εξαίρεση κάποιες επαγγελματικές κατηγορίες όπως προαναφέρθηκε.
[Πηγή boro.gr]
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Αναζήτησε το ονομα σου στο διαδίκτυο "

Κυριακή, 23 Ιουνίου 2013

Η πρώτη αυτόνομη πτητική μηχανή της αρχαιότητας.

Το όνομά της «Περιστερά»:
Αποτελούνταν από… ένα ελαφρύ αλλά ισχυρό κέλυφος που είχε τη μορφή περιστεριού και έφερε εσωτερικά τη κύστη ενός μεγάλου ζώου. Η αεροδυναμική περιστερά ήταν τοποθετημένη με το άνοιγμα της κύστης προσαρμοσμένο στο ανοικτό άκρο ενός θερμαινόμενου στεγανού λέβητα (ή μιας ισχυρής εμβολοφόρας αεραντλίας).
Όταν η πίεση του ατμού ή του αέρα υπερέβαινε τη μηχανική αντοχή της σύνδεσης, η περιστερά εκτοξευόταν και συνέχιζε την πτήση της για μερικές εκατοντάδες μέτρα με τη βοήθεια της ορμής του εξερχόμενου πεπιεσμένου αέρα της κύστης σύμφωνα με τις αρχές της αεροδυναμικής. Κατασκευαστής της είναι ο Αρχύτας.
http://troktiko.eu/wp-content/uploads/2013/06/image4133.jpeg
ΟΑρχύτας καταγόταν από τον Τάραντα, μια αρχαία ελληνική αποικία στη Σικελία, ήταν γιος του Μνησαγόρα (ή Εστιαίου) και έδρασε ανάμεσα στο 430 και 350 π.Χ. χωρίς να γνωρίζουμε με σαφήνεια το έτος γέννησης και θανάτου του. Επρόκειτο για ισχυρή και έντονα πνευματική προσωπικότητα, φίλος του Πλάτωνα και οπαδός του Πυθαγόρα. Στοιχεία γι’ αυτόν διασώζει ο Διογένης Λαέρτιος, αν και επιγραμματικά .
Γενικά ο Αρχύτας είναι γνωστός ως φιλόσοφος (πυθαγορικός), ως μηχανικός και, ίσως, ως ο σημαντικότερος μελετητής της ακουστικής. Διαβάζουμε γι’ αυτόν:
Συμμετείχε ενεργά στην πολιτική ζωή και οι συμπολίτες του τον θαύμαζαν για τις γνώσεις, το ήθος και τις προσωπικές του αρετές τόσο, που τον εξέλεξαν επτά φορές στρατηγό (κυβερνήτη) του Τάραντα, παρόλο που ο νόμος δεν επέτρεπε την κατάληψη αυτού του αξιώματος για διάστημα μεγαλύτερο από ένα έτος. Για τη ζωή και τα συγγράμματα του έγραψαν πραγματείες ο Αριστοτέλης και ο Αριστόξενος, ενώ ο Πλάτων, που ήταν στενός του φίλος, βρήκε στο πρόσωπο του Αρχύτα έναν υποστηρικτή όταν αντιμετώπιζε την εχθρότητα του Διονυσίου Β’ των Συρακουσών. Ο ίδιος ο Πλάτων χρησιμοποίησε τις εργασίες του στα μαθηματικά και υπάρχουν ενδείξεις ότι κι ο Ευκλείδης χρησιμοποίησε πολλά από τα αποτελέσματα του Αρχύτα στο Η’ βιβλίο των Στοιχείων. Τέλος, η παράδοση τον φέρει ως τον πρώτο αερομοντελιστή, αφού αναφέρεται ότι κατασκεύασε ένα ξύλινο περιστέρι, που πετούσε με τη βοήθεια πεπιεσμένου αέρα.
Ο Αρχύτας, σύμφωνα με μαρτυρία του Φαβωρίνου, ιστορικού των αρχαίων παραδόσεων, επινόησε και κατασκεύασε μια περίεργη ιπτάμενη μηχανή, που αποκλήθηκε «πετομηχανή» ή «περιστερά» και που ουσιαστικά ήταν το πρώτο αεριωθούμενο. Ο Φαβωρίνος σημειώνει ακόμα ότι το γεγονός περιγράφει πλήρως ο Ρωμαίος Αύλος Γέλλιος στο έργο του Αττικαί Νύκται.
Ο Αύλος Γέλλιος (Gellius Aullus), λάτρης της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας, γεννήθηκε στη Ρώμη, αλλά σπούδασε για πολλά χρόνια στην Αθήνα, κατά στην εποχή που φιλέλληνες ρωμαίοι αυτοκράτορες ελάμπρυναν την πόλη χτίζοντας θαυμάσια κτίρια και μνημεία, ενώ η πνευματική της αίγλη βρισκόταν και πάλι σε έξαρση.
Ήταν γύρω στα 150μ.Χ. Ο Γέλλιος, οπαδός του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, επηρεάστηκε επίσης από το έργο του ιστορικού και φιλόσοφου Φαβωρίνου, Παντοδαπή Ιστορία, και θέλοντας να τον μιμηθεί έγραψε το έργο Αττικαί Νύκται (Noctes Atticae). Σ’ αυτό μελετά τις εργασίες 280 περίπου ελλήνων και ρωμαίων συγγραφέων και ενσωματώνει πλήθος πληροφοριών κάθε είδους: ιστορικών, εθνολογικών, εθιμολογικών, τεχνολογικών, και ως εκ τούτου η συμβολή του στην αρχαία γραμματεία είναι σημαντική.
http://troktiko.eu/wp-content/uploads/2013/06/fetcher_237.jpegΑπό τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι αυτός που αναφέρει και διασώζει το πείραμα του Αρχύτα είναι σοβαρός και αξιόπιστος. Το 12° κεφάλαιο του Γ’ βιβλίου του Αττικαί Νύκται επιγράφεται: Περί των απίθανων μύθων που ο Πλίνιος ο Δεύτερος με μεγάλη απρέπεια αποδίδει στον φιλόσοφο Δημόκριτο. Ακόμη περί του ιπταμένου ομοιώματος περιστεράς. Σημειώνει τα εξής:
«Ό,τι όμως αφορά εις εν τεχνικόν έργον, το οποίον καθ’ ομολογίαν του ιδίου του κατασκευαστού του Πυθαγορείου Αρχύτου, ούτος κατεσκεύασε, τούτο καίτοι δεν φαίνεται εις υμάς ολιγότερον θαυμαστόν, εν τούτοις μας φαίνεται απίστευτον. Διότι όχι μόνον πολλοί επιφανείς Έλληνες διηγούνται τούτο, αλλά και ο φιλόσοφος Φαβωρίνος, ο μετά ζήλου ερευνητής όλων των παλαιών ιστορικών μνημείων. Όλοι αυτοί μνημονεύουν με έντονον διαβεβαίωσιν την αλήθειαν ενός τεχνικού έργου, γράφουν δηλαδή περί της κατασκευής υπό του Αρχύτου μιας περιστεράς με ωρισμένον σύστημα και διά μηχανικής τέχνης κατεσκευασμένης, η οποία ίπταται εις τον αέρα. Το τεχνικόν αυτό κατασκεύασμα (ως αφ’ εαυτού νοείται) φέρεται δι’ ωρισμένης ωστικής δυνάμεως προς τα ύψη και διά κεκρυμμένου εντός αυτού πεπιεσμένου αέρος τίθεται εις κίνησιν».
Το κείμενο, του οποίου η μετάφραση δεν επιδέχεται αμφισβήτηση αφού έγινε από ικανότατο μεταφραστή, τον Ευάγγελο Σταμάτη , παρατέθηκε εν εκτάσει ώστε να διαπιστώσει ο αναγνώστης τα πολλά θαυμαστά που περιγράφονται από τον Πλίνιο και για τα οποία ο Γέλλιος απορεί.
Παρά το γεγονός ότι κατακλύζεται με πλήθος πληροφοριών από τον Πλίνιο, τις οποίες προσπαθεί να κατανοήσει και να διαχωρίσει σε βάσιμες ή μη, σχετικά με την περιστερά του Αρχύτα δεν είναι αρνητικός’ Θεωρεί απλώς ότι το όλο γεγονός είναι «απίστευτο». Δεν το θεωρεί ψευδές ή αγυρτεία ή θαύμα, απλώς δεν μπορεί να το πιστέψει, αφού του κάνει μεγάλη εντύπωση. Και τούτο επειδή μαρτυρούν γι’ αυτό «πολλοί επιφανείς Έλληνες», καθώς και ο φιλόσοφος Φαβωρίνος.
Δυστυχώς δεν γνωρίζουμε ούτε έναν από αυτούς τους πολλούς επιφανείς Έλληνες, αφού δεν έχει διασωθεί η παραμικρή φιλολογική αναφορά σ’ αυτό. Μόνο ο Φαβωρίνος αναφέρει ότι «ο φιλόσοφος Αρχύτας, ο εκ της πόλεως Τάρας καταγόμενος, ήτο επί πλέον και εξαίρετος μηχανικός και κατεσκεύασε ξυλίνην ιπταμένην περιστεράν, η οποία όμως όταν προσεγειούτο δεν ηδύνατο πάλιν να απογειωθή μόνη της. Διότι μέχρις αυτού…» [σ.σ.: Η συνέχεια δεν υπάρχει].
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Η πρώτη αυτόνομη πτητική μηχανή της αρχαιότητας."

Ο ΔΕΣΦΑ δεν είναι θέμα ποσοστού

Του Νίκου Λυγερού

Ο ΔΕΣΦΑ δεν είναι θέμα ποσοστού, αλλά εθνικό. Στην αρχή μάς έλεγαν τα ίδια και για τη ΔΕΠΑ και τώρα βλέπουμε πόσο το ευρωπαϊκό πλαίσιο λειτουργεί ως ασπίδα για τα εθνικά μας συμφέροντα. Δεν είναι δυνατόν να παίζουμε με τον ΔΕΣΦΑ, διότι είναι μία από τις δομές μας για το μέλλον. Κατά συνέπεια δεν πρέπει να πωληθεί και ειδικά εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης την ώρα που ετοιμάζουμε το μέλλον μας μέσω της ΑΟΖ μας. Η πώληση εξ ολοκλήρου είναι βέβαια απαράδεκτη, διότι κανείς δεν μας αναγκάζει σε τίποτα σε οποιοδήποτε κείμενο. Κατά συνέπεια ο ΔΕΣΦΑ πρέπει να παραμείνει καθαρά ελληνικός, διότι είναι εθνικός πλούτος τώρα και είναι σε φάση να γίνει στρατηγικός εθνικός πλούτος μέσω της ΑΟΖ μας. Τώρα η πώληση ενός μεριδίου μπορεί να έχει αρχικά ένα νόημα σε επίπεδο εμπορικό, αλλά σε βάθος χρόνου τι λογική έχει; Με την ΑΟΖ μας χρειαζόμαστε ένα δίκτυο φυσικού αερίου γιατί με αυτόν τον τρόπο θα ανακουφίσουμε και τους δικούς μας που παλεύουν καθημερινά. Έχουμε πάρει επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για να κάνουμε επέκταση του δικτύου μας και τώρα μπαίνουμε σε διαπραγματεύσεις για πώληση. Αν αυτές οι διαπραγματεύσεις είναι καθαρά τυπικές και γίνονται για να γίνονται και μόνο, δεν έχουμε κανένα πρόβλημα, αλλά όχι και να τις κάνουμε για να γίνουν πραγματικότητα. Διότι αυτή πρέπει να είναι ελληνική. Η πρώτη κίνηση της SOCAR ήταν ήδη παράξενη γιατί είχε προσπαθήσει να αγοράσει και τη ΔΕΠΑ και τον ΔΕΣΦΑ χρησιμοποιώντας έντεχνα το θέμα της απαραίτητης πώλησης. Όμως αυτή η κίνηση δεν κατέληξε ορθώς, διότι δεν υπήρχε λόγος. Στη συνέχεια, προσπάθησε μέσω διάσπασης να αγοράσει μόνο τον ΔΕΣΦΑ αλλά εξ ολοκλήρου. Και αυτή η κίνηση δεν κατέληξε. Και τώρα προσπαθούν να πάρουν ένα ποσοστό μόνο που αυτό δεν είναι απλά μετοχικό, διότι αποτελεί το μεγαλύτερο από όλα και ξεπερνά το 50% του ΔΕΣΦΑ. Και σε αυτό το πλαίσιο άσχετα αν υπάρχει ένα πλαίσιο προπαγάνδας που τείνει να δείξει ότι όλα έχουν γίνει, πρέπει να αντισταθούμε. Ο ΔΕΣΦΑ δεν πρέπει να παραδοθεί στη SOCAR, διότι οι οικονομικές απολαβές είναι γελοίες σε σχέση με το τι προσφέρει. Είναι δυνατόν να κάνουμε μια πώληση 400 εκ. ευρώ για τέτοια υποδομή, ενώ η Κύπρος έλαβε 200 εκ. ευρώ μόνο και μόνο από τα bonus υπογραφής των συμβολαίων για τα θαλάσσια οικόπεδα της ΑΟΖ της; Η ΑΟΖ μας μάς προσφέρει τη δυνατότητα να μην έχουμε ανάγκη από τέτοιες διαπραγματεύσεις που δεν μας δίνουν τίποτα το ουσιαστικό. Άρα ας προχωρήσουμε ακόμα πιο γρήγορα στο θέμα της ελληνικής ΑΟΖ κι ας αφήσουμε πέρα διαπραγματεύσεις τέτοιου τύπου που δεν ανήκουν στις στρατηγικές που πρέπει να κάνει η πατρίδα μας.

 Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=12419&l=gr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Ο ΔΕΣΦΑ δεν είναι θέμα ποσοστού"

Ποιος ειναι ο «πατέρας» Έρντοαν


Ψυχογραφώντας τον «πατέρα» Έρντοαν:--- Απλός πολιτικός ή ιδεολογικός καθοδηγητής;----
Απόλυτος ή διαλεκτικός υπό όρους; Δικτάτορας ή κατατροπωτής του τουρκικού στρατιωτικού κατεστημένου; Οπισθοδρομικός και συντηρητικός ή προοδευτικός νεωτεριστής; Δεσποτικός ή δημοκράτης; Αναθεωρητής του πολιτικού Ισλάμ ή έμπιστος σύμμαχος της Δύσης; ---Τελικά τί από όλα αυτά είναι ο Ταγίπ Ρετζέπ Έρντοαν;

Το ανωτέρω ερώτημα και τα εννοιολογικά ζεύγη έχουν προκύψει και απασχολούν ιδιαίτερα την τουρκική και διεθνή κοινή γνώμη μετά την διαχείριση από τον Έρντοαν της πολιτικής κρίσης που προκάλεσαν οι διαδηλώσεις μερίδας των εκκοσμικευμένων Τούρκων στην πλατεία Ταξίμ. Η στιβαρότητα, σταθερότητα αλλά και αυτοέλεγχος με τον οποίο αντιμετώπισε την πρόσφατη πολιτική κρίση ο Τούρκος πρωθυπουργός αντανακλά την προσωπική του κοσμοαντίληψη αλλά και ιδεολογική κλίση του για το μέλλον της τουρκικής κοινωνίας.

Τα διεθνή ΜΜΕ και ο πολιτικός κόσμος στη Δύση εκφράσθηκαν αρνητικά για το ισλαμικό και δεσποτικό προφίλ που προωθεί ο Τούρκος πρωθυπουργός. Χαρακτηριστικές είναι οι γελοιογραφίες σε διεθνή περιοδικά και εφημερίδες που τον παρουσιάζουν ως καθήμενο Σουλτάνο, τίτλο που προ μηνών του έχει προσδώσει σαρκαστικά ο Μπασάρ αλ Ασσάντ.

Ο παρεμβατισμός του προς το ισλαμικότερο σε θέματα καθημερινότητας και εν πολλοίς προσωπικού βίου των Τούρκων πολιτών προκάλεσε την οργή των μετριοπαθών Μουσουλμάνων Τούρκων, και ιδιαίτερα της δυτικίζουσας νεολαίας. Ο σαρκασμός με τον οποίο η τελευταία χαρακτήριζε ως “πατέρα” της τον Έρντοαν, έναν “πατέρα” τον οποίο πρέπει να ρωτά για το κάθετί που θέλει να πράξει καταδεικνύει το ιδεολογικό πνευματικό χάσμα που χωρίζει σήμερα το εκκοσμικευμένο τμήμα της τουρκικής κοινωνίας όχι μόνο από τον Πρωθυπουργό αλλά και από το έτερον ήμισυ του μουσουλμανικού πληθυσμού της χώρας. Είναι και, αν ναι, τί είδους “πατέρας”, λοιπόν, ο Έρντοαν;

Προφανώς στη Δύση σκεπτόμενοι με όρους ορθής και ψυχρής λογικής της πολιτικής φιλοσοφίας των τελευταίων δύο αιώνων δεν είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε πλήρως την πολιτική σκέψη και δράση του Έρντοαν. Διότι ο Έρντοαν δεν σκέπτεται μόνο λογικά. Σκέπτεται, εξίσου ή ακόμη και κυρίως, μεταφυσικά και ισλαμικά. Δεν θεωρεί τον εαυτό του μόνο ως απλό εκφραστή την λαϊκής βούλησης αλλά κυρίως ως έναν ευσεβή μουσουλμάνο ηγέτη που έχει ηθικό, ίσως άνωθεν, χρέος να επαναφέρει την τουρκική κοινωνία στον ορθό δρόμο του Θεού, έναν δρόμο από τον οποίο η Τουρκία παρεκτράπη κατά τον τελευταίο αιώνα. Για να επιτύχει κάτι τέτοιο, απώτερος σκοπός του δεν μπορεί παρά να είναι η επικράτηση του ιερού νόμου του Ισλάμ, βασική προϋπόθεση για την έλευση της επί γης Θείας Τάξης ως πύλης για την αιώνια ζωή, σύμφωνα με το Ισλάμ.

Σκεπτόμενος με αυτό τον τρόπο ο Έρντοαν, έχει δηλώσει εδώ και χρόνια ότι είναι αποφασισμένος να προβεί σε κάθε θυσία, ακόμη και την μέγιστη, για να επιτύχει στην πολιτική υλοποίηση των πνευματικών του στόχων, “φορώντας το λευκό του σάβανο,” όπως έχει ο ίδιος δηλώσει προ καιρού. Όντως ο Έρντοαν βλέπει τον εαυτό του ως “πατέρα” της τουρκικής κοινωνίας (κατ’αντίστροφη αναλογία με τον Μουσταφά Κεμάλ), έναν πατέρα με δύο παιδιά. Αφενός χαϊδεύει το ένα, δηλ. το υπάκουο μουσουλμανικό τμήμα των Τούρκων, αφετέρου νουθετεί το άλλο του παιδί, την εκκομισκευμένη μερίδα, για να το επαναφέρει στο “σωστό δρόμο.” Τελικά ο Έρντοαν δεν βλέπει τον εαυτό του ως απλό πολιτικό διαχειριστή αλλά ως διαμορφωτή του μέλλοντος της τουρκικής κοινωνίας και σε υλικό και σε πνευματικό επίπεδο. Ασφαλώς το σύγχρονο δυτικό πολιτικό μυαλό δεν συμφωνεί, και ίσως δεν κατανοεί ουσιαστικά, μια τέτοια μεταφυσική προσέγγιση. Καλείται όμως να την σκεφθεί για να την ερμηνεύσει, όπως και στην περίπτωση της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν.





--

Δρ. Ευάγγελος Βενέτης

Ειδικός σε θέματα Ισλάμ και Μέσης Ανατολής

Υπεύθυνος Ερευνητικού Προγράμματος Μέσης Ανατολής

Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής - ΕΛΙΑΜΕΠ

Βασ. Σοφίας 49

Αθήνα 10676

Ελλάς



Ηλ. Ταχ.: venetis@eliamep.gr

http://www.eliamep.gr/en/about-us/the-team/evangelos-venetis-research-fellow/


Δρ. Ευάγγελος Βενέτης, ΕΛΙΑΜΕΠ, venetis@eliamep.gr










http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_mc3_1_21/06/2013_505188



ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ " Ποιος ειναι ο «πατέρας» Έρντοαν"

Σάββατο, 22 Ιουνίου 2013

Συνέντευξη του Ν. Λυγερού στην εκπομπή του Γ. Σαχίνη "Αντιθέσεις", ΚΡΗΤΗ TV 21/6/2013

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Συνέντευξη του Ν. Λυγερού στην εκπομπή του Γ. Σαχίνη "Αντιθέσεις", ΚΡΗΤΗ TV 21/6/2013 "

ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ

Οι καλόγεροι πολεμούσαν, οι νενέκοι «γονάτιζαν» --

 Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας ---

Στις 24 Ιουνίου 1827 έλαβε χώρα μία από τις τελευταίες μάχες της Ελληνικής Επαναστάσεως. Η μάχη των μοναχών του Μεγάλου Σπηλαίου Καλαβρύτων κατά του Ιμπραήμ και των Τουρκοαιγυπτίων του. Ο Ιμπραήμ, υιοθετημένος γιος του Μεχμέτ Αλή, αντιβασιλέως της Αιγύπτου, είχε πάρει εντολή από τον σουλτάνο να εκκαθαρίσει την Πελοπόννησο από κάθε εστία ελληνικής αντίστασης. Αρχικά είχε επιτυχίες λόγω της διχόνοιας των επαναστατών και λόγω της προδοτικής στάσης μερικών τουρκοπροσκυνημένων, όπως ο διαβόητος Νενέκος.

Οταν ο Ιμπραήμ με 15.000 στρατιώτες βρέθηκε στην περιοχή των Καλαβρύτων, αισθάνθηκε ντροπή που η Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου με τη θαυματουργό εικόνα της Παναγίας, έργο του ευαγγελιστή Λουκά, έμενε απόρθητη. Οι μοναχοί αξιοποιούσαν το βραχώδες του εδάφους και είχαν μεταβάλει τη μονή της μετανοίας τους σε καστρομονάστηρο. Τους ενίσχυσαν μερικές εκατοντάδες ανδρών υπό τον Ν. Πετιμεζά και ο υπασπιστής του Κολοκοτρώνη, ο γνωστός λόγιος Φωτάκος Χρυσανθόπουλος, ο οποίος έγραψε στα Απομνημονεύματά του ότι «οι Τούρκοι αισθάνθηκαν καλογερικό πόλεμο». Στο πλευρό του Ιμπραήμ πολέμησε ο Νενέκος επικεφαλής λίγων προδοτών Ελλήνων.

Τη λεβεντιά της ελληνικής ψυχής και το ήθος του ελληνορθόδοξου κληρικού και μοναχού διατρανώνουν οι πολυάριθμοι τότε μοναχοί του Μ. Σπηλαίου με τις δύο απαντήσεις τους προς τους απεσταλμένους του Ιμπραήμ. Στην πρώτη απαντούν ότι δεν παραδίδονται και ότι θα αγωνιστούν, διότι πιστεύουν στη Θεία Πρόνοια και στην τελική ήττα του Αιγύπτιου στρατάρχη.

Η δεύτερη απάντησή τους αξίζει να αναδημοσιευθεί ολόκληρη. Σημειώνω ότι υπήρχε σε παλαιότερα αναγνωστικά του Δημοτικού, που σήμερα έχουν αντικατασταθεί από ψευδοπροοδευτικά κείμενα. Θαυμάστε:



«Υψηλότατε αρχηγέ των Οθωμανικών αρμάτων, χαίρε.

Ελάβομεν το γράμμα σου και είδομεν τα όσα γράφεις. Ηξεύρομεν πως είσαι εις τον κάμπον των Καλαβρύτων πολλάς ημέρας και ότι έχεις όλα τα μέσα του πολέμου. Ημείς διά να προσκυνήσωμεν είναι αδύνατον, διότι είμεθα ορκισμένοι εις την πίστη μας ή να ελευθερωθώμεν ή να αποθάνωμεν πολεμούντες, και κατά το αϊνί (πίστη) μας δεν γίνεται να χαλάσει ο ιερός όρκος της πατρίδος μας. Σας συμβουλεύομεν, όμως, να υπάγεις να πολεμήσεις σε άλλα μέρη, διότι αν έρθεις εδώ να μας πολεμήσεις και μας νικήσεις δεν είναι μεγάλον κακόν, διότι θα νικήσεις παπάδες. Αν όμως νικηθείς, το οποίον ελπίζομεν άφευκτα με τη δύναμη του Θεού, διότι έχομεν και θέση δυνατή, και θα είναι εντροπή σου και τότε οι Ελληνες θα εγκαρδιωθούν και θα σε κυνηγούν πανταχού. Ταύτα σε συμβουλεύομεν και ημείς, κάμε ως γνωστικός το συμφέρον σου. Εχομεν και γράμματα από την βουλή και αρχιστράτηγον Θεόδωρον Κολοκοτρώνην, ότι εις πάσαν περίπτωσιν πολλήν βοήθειαν θα μας στείλει, παλληκάρια και τροφάς, και ότι ή θα ελευθερωθώμεν τάχιστα ή θα αποθάνωμεν κατά τον ιερόν όρκον της Πατρίδος μας.

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ο Ηγούμενος

Και οι συν εμοί παπάδες και καλόγεροι

Την 22αν Ιουνίου 1827, Μέγα Σπήλαιον».



Η μάχη έγινε έπειτα από δύο ημέρες και δίπλα στους Ελληνες ενόπλους πολέμησαν 100 μοναχοί που έβγαλαν τα ράσα και φόρεσαν φουστανέλες. Ο Ιμπραήμ ηττήθηκε και έχασε πολλούς άνδρες. Μετά την Αγία Λαύρα άλλο ένα μοναστήρι των Καλαβρύτων έδωσε το μήνυμα της αξιοπρέπειας στους αγωνιζομένους. Πολλά είναι τα επίκαιρα διδάγματα:



Α) Η υπερήφανη απάντηση των μοναχών εντάσσεται στην παράδοση των πολλών ΟΧΙ του Ελληνισμού, από το Μολών Λαβέ έως το ΟΧΙ του 1940.



Β) Ο καλογερικός πόλεμος και η απώθηση πολλαπλάσιων στρατευμάτων αποδεικνύουν για ακόμη μία φορά πόσο άδικο έχουν οι αποδομητές ιστορικοί που αρνούνται την εθνική προσφορά του ορθόδοξου κλήρου και των μοναστηριών.



Γ) Οι τουρκοπροσκυνημένοι Νενέκοι τότε έπαιρναν τα όπλα υπέρ του κατακτητή. Σήμερα μας υπονομεύουν παραχαράσσοντας την Ιστορία.

Τελικά ηττώνται και χλευάζονται!

πηγή


http://elladasimera.blogspot.gr/2013/06/blog-post_9953.html
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ "
Related Posts with Thumbnails